«Θέλω να πάω κάπου, όπου δεν θα μας βομβαρδίζουν, όταν πηγαίνουμε σχολείο» είναι η κραυγή της 16χρονης Χάγια (Haya), εγκλωβισμένης εδώ και μια βδομάδα με την οικογένειά της, στην Ειδομένη.

Με χαραγμένο το πρόσωπο από τους βομβαρδισμούς, χωρίς όραση από το δεξί της μάτι, η Χάγια προσπαθεί να χαμογελάσει και να δει με αισιοδοξία το μέλλον που την περιμένει.

«Χτυπήθηκα από βόμβα στην πόλη μου, την Deir e(z) zor, στη Συρία, με αποτέλεσμα να χάσω την όρασή μου από το δεξί μου μάτι και το πρόσωπό μου να γεμίσει σημάδια» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η νεαρή κοπέλα και πηγαίνει δειλά προς την σκηνή της για να σηκώσει με συστολή την μπλούζα και να δείξει και τα υπόλοιπα σημάδια που έχει στην κοιλιά της από τους βομβαρδισμούς.

«Οι γιατροί λένε ότι δεν θα ξαναδώ, αλλά εγώ ελπίζω ότι κάτι θα γίνει και θα μπορέσω να "φτιάξω" και το πρόσωπό μου» δηλώνει η 16χρονη.

Δίπλα της, η μητέρα της ψελλίζει ότι δεν τους ενδιαφέρει πού θα πάνε, «αρκεί να είναι καλή η ζωή» και να μπορέσει κάποια στιγμή να έρθει να τους βρει και ο άντρας της που έμεινε πίσω στη Συρία.

Η αδερφή της Χάγια, χτυπημένη και αυτή από βόμβα στο πόδι, «έχει πάει στο χαμάμ (τουάλετα/μπάνιο) να πλυθεί» εξηγεί η μητέρα, εννοώντας τις βρύσες στον καταυλισμό.

Η οικογένεια άλλωστε, δεν μέν��ι μέσα στις μεγάλες σκηνές της Ύπατης Αρμοστείας αλλά σε μια μικροσκοπική σκηνή που κάνει μόνο για ...διακοπές το κατακαλόκαιρο σε ελληνικά νησιά.

Με τη χθεσινή νεροποντή, η σκηνή πλημμύρισε και οι γυναίκες έμειναν με τα βρεγμένα ρούχα που φορούσαν.