«Θα πας να βρεις τη μανούλα σου» έλεγαν όλοι με δάκρυα στα μάτια στην κηδεία του άτυχου κυβερνήτη του μοιραίου ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού, Αναστάσιου Τουλίτση.

Το παρών στην κηδεία έδωσαν συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι αλλά και απλός κόσμος που στο πρόσωπο των τριών παλικαριών που χάθηκαν άδικα βλέπουν τους ήρωες που κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους για το καθήκον και για την πατρίδα.

Ακόμη και αυτοί οι ήρωες, όμως, δακρύζουν. Όπως δάκρυσαν οι συνάδελφοι του Τάσου όταν είδαν το φέρετρο με την ελληνική σημαία και όταν κλήθηκαν να το σηκώσουν για να συνοδέψουν τον ήρωα στην τελευταία του κατοικία.

Μαζί έχουν περάσει πολλές ώρες και έχουν ταξιδέψει στο αρχιπελάγος αμέτρητες φορές, αλλά αυτή θα είναι η τελευταία φορά. Αυτό το ταξίδι ο Τάσος θα το κάνει μόνος του...

Τραγικές φιγούρες η σύζυγός του Άννα, ο πατέρας του Κωνσταντίνος, αλλά και η νονά του, που χρόνια τώρα είχε το ρόλο της μητέρας του που είχε φύγει από τη ζωή.

«Αθάνατος», «ήρωας»... φώναξαν άπαντες την ώρα που ο Αναστάσιος Τουλίτσης περνούσε στην αιωνιότητα.

Από εκεί ψηλά, όπως πάντα ήθελε να είναι, βρίσκεται μαζί με άλλους ήρωες που έδωσαν την ζωή τους για την πατρίδα…