​«Αναστάτωσαν» το κέντρο της Θεσσαλονίκης, σήμερα οι «Φουστανελάδες» της Χαλάστρας, οι οποίοι με τη συνοδεία παραδοσιακών μουσικών οργάνων και χορεύοντας, έφτιαξαν τη διάθεση όλων όσων κατέβηκαν για τη βόλτα τους στο κέντρο.

Οι "Φουστανελάδες" ξεκίνησαν στις 10:30 από τον Λευκό Πύργο, κατευθύνθηκαν μέσω της οδού Τσιμισκή στην πλατεία Ναβαρίνου, συνέχισαν στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας, την πλατεία Αριστοτέλους, την πλατεία Αρχαίας Αγοράς και τα Λαδάδικα. Η διαδρομή αναμένεται να τελειώσει στο εμπορικό κέντρο One Salonica.

Όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν τα "Ρουγκάτσια", το καταδιασκέδασαν, χορεύοντας και χειροκροτώντας τους "Φουστενελάδες".

thess_473_355.jpg
Σύμφωνα με το thestival, τα Ρουγκάτσια, ένα από τα λίγα παλαιά ομαδικά έθιμα που συνεχίζουν να τελούνται έως και σήμερα σε χωριά του κάμπου της Θεσσαλονίκης, αναβιώνουν για ακόμη μία χρονιά στη Χαλάστρα, από το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Δέλτα.

Όπως αναφέρει στην ανακοίνωση του ο Δήμος Δέλτα επικαλούμενος πληροφορίες από το βιβλίο του Δημήτρη Πανταζόπουλου «Τ’ ΑΝΤΕΤΙΑ ΜΑΣ» - Αλεξάνδρεια το 2001, τα Ρουγκάτσια είναι ένα από τα ωραιότερα Ρουµλουκιώτικα έθιμα (Ρουμλούκι = ονομασία της ευρύτερης περιοχής επί τουρκοκρατίας) που τελούνται έως και σήμερα µε κάποιες παραλλαγές σε σχέση µε το παλιό τυπικό.

Πρόκειται για µία ομάδα φουστανελοφόρων που φέρουν σπαθιά και κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς περιφέρονται στα χωριά του κάμπου χορεύοντας µε τους ήχους των ζουρνάδων και του νταουλιού.

Επί τουρκοκρατίας αδυνατώντας οι τουρκικές αρχές να αστυνομεύσουν τις περιοχές από επιθέσεις ληστών ανέθεταν σε ομάδες Ελλήνων να προφυλάξουν τους κατοίκους. Αυτοί ήταν νέοι από χωριά της περιοχής οι οποίοι γύριζαν τις μέρες του 12ημέρου τα χωριά τα οποία και προστάτευαν και ως αντίτιμο των υπηρεσιών τους εισέπρατταν δώρα.

Οι χωρικοί σε ένδειξη ευχαριστίας πλήρωναν τα ρουγκάτσια με ό,τι είχε ένα σπίτι τότε (κρέας, καλαμπόκι, σιτάρι, κρασί κ.α.).

Κύριος σκοπός της τέλεσης του εθίμου ήταν η συγκέντρωση χρημάτων, παλαιότερα γεννημάτων, που τα προσφέρει ο νοικοκύρης του κάθε σπιτιού που επισκέπτονται, σαν ενίσχυση για την οικοδόμηση νέου ναού ή την συντήρηση παλαιού, πολλές φορές δε και σχολικού κτιρίου στο χωριό από το οποίο κατάγονται οι χορευτές της ομάδας.

Το να είσαι “ρουγκατσάρης” θεωρούνταν μεγάλη τιμή, είχες την ευλογία της εκκλησίας. Σε περίπτωση που δύο διαφορετικές ομάδες αντάμωναν έπρεπε η μια να δηλώσει υποταγή στην άλλη περνώντας κάτω από τις πάλες (σπαθιά) τις άλλης. Επειδή καμία δεν δέχονταν να το κάνει μονομαχούσαν μέχρι θανάτου.

Τα Ρουγκάτσια είναι από τα λίγα παλαιά ομαδικά έθιμα που συνεχίζουν να τελούνται έως και σήμερα σε χωριά του κάμπου της Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας μας.

Διοργανώνονται το δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων από αρκετούς χορευτικούς και πολιτιστικούς συλλόγους και παρά τις όποιες καινοτομίες που έχουν εισαχθεί, δεν παύουν να µας συνδέουν µε το παρελθόν και την μακραίωνη παράδοση και να αποτελούν µία ακόμη επιβεβαίωση της συνέχειας του Ελληνισμού.