Πένθιμο πέπλο κάλυψε το νησί της Αλοννήσου, μετά το χαμό του ευεργέτη Τάσου Καλογιάννη.

Ο Τάσος Καλογιάννης «έφυγε» την προηγούμενη εβδομάδα σε ηλικία 77 χρόνων στη Βοστόνη των ΗΠΑ, μετά από μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Το όνομά του είχε συνδεθεί με μεγάλες δωρεές στο νησί της Αλοννήσου, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι και πριν από ένα μήνα απέστειλε χρήματα προκειμένου να βοηθήσει φτωχές οικογένειες του νησιού.

Λίγα λόγια για την μυθιστορηματική ζωή του Τάσου Καλογιάννη…

Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου το 1938 στην Αλόννησο. Σε ηλικία 24 χρόνων και αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, μπάρκαρε στα καράβια για να εργαστεί ως ναυτικός ώστε να μπορεί να βοηθήσει την οικογένειά του.

Ταξίδεψε μάλιστα λαθραία με ένα πλοίο μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου αφού εργάστηκε για ένα διάστημα, έφυ��ε για τη Βοστόνη. Εκεί, παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στη Βοστόνη έκανε πολλές δουλειές. Έγινε ελαιοχρωματιστής και εργάστηκε για χρόνια μαζί με τον αδερφό του. Ίδρυσε την εταιρεία OLYMPIC CONSTRACTION, η οποία απέφερε πολλά κέρδη! Ποτέ, όμως, δεν ξέχασε το αγαπημένο του νησί. Επισκεπτόταν την Αλόννησο συχνά και πάντα ενδιαφερόταν για τη γενέτειρά του.

Το 1986 σε ένα από ταξίδια του στο νησί, εξέφρασε την επιθυμία στους τοπικούς άρχοντες να βοηθήσει τον τόπο του. Έτσι, δώρισε το κτίριο που σήμερα στεγάζεται το Γυμνάσιο και το Λύκειο Αλοννήσου, ενώ παράλληλα χρηματοδότησε το έργο κατασκευής γεώτρησης από το οποίο σήμερα υδροδοτείται ολόκληρο το νησί!

Τελευταία φορά, επισκέφτηκε το νησί πριν από πέντε χρόνια. Σήμερα, ζούνε εκεί τα πρώτα του ξαδέλφια.

Πριν από μία εβδομάδα άφησε την τελευταία του πνοή χτυπημένος από τον καρκίνο. Το άγγελμα του θανάτου του σκόρπισε θλίψη τόσο στην ομογένεια στην Αμερική, όσο και στο νησί. Χαρακτηριστικό είναι δε, ότι όλοι οι κάτοικοι του νησιού αναγνωρίζουν στο πρόσωπό του. Το πρόσωπο ενός ανθρώπου που ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του και πάντα βοηθούσε τους συνανθρώπους του.

Ιδιαίτερα συγκινημένη η ξαδέλφη του Ρίτα Καλογιάννη - Δοντά όπως και ο Γ. Αναγνώστου, μιλώντας στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, αναφέρθηκαν στην προσφορά του τονίζοντας ότι η «Αλόννησος του οφείλει πολλά» και ότι «η προσφορά του θα πρέπει να τιμηθεί από τους αρμόδιους φορείς, έτσι ώστε να βρει και άλλους μιμητές το έργο του».