​Ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ), Ευάγγελος Μαχαίρας, έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη, σε ηλικία 97 ετών.

Ο Ευάγγελος Μαχαίρας διατέλεσε πρόεδρος του ΔΣΑ τημ περίοδο 1981-1984. Ακόμη, πρωτοεκλέχθηκε το 1964 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ, ενώ το 1977 είχε εκλεγεί αντιπρόεδρος του Συλλόγου.

Υπήρξε αγωνιστής του ΕΛΑΣ και μάχιμος δικηγόρος. Είχε πλούσια δράση σε δημοκρατικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες, και ήταν υπέρμαχος της ειρήνης και της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Σάββατο 14 Νοεμβρίου, στις 13.00 από το Α' Νεκροταφείο.

Ανακοινώσεις για τον θάνατο του Ευάγγελου Μαχαίρα εξέδωσαν ο ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Ευ. Μαχαίρας, που απεβίωσε την περασμένη Πέμπτη σε ηλικία 97 ετών, υπήρξε αγωνιστής του ΕΛΑΣ, ενώ τα βιβλία που έγραψε για την περίοδο εκείνη αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την ιστορική γνώση που αφορά την Εθνική Αντίσταση. Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Ευ. Μαχαίρας υπέστη διώξεις, φυλακίσεις και εξορία» και το ΚΚΕ:

«Τη θλίψη της για το θάνατο του Ευάγγελου Μαχαίρα, που «έφυγε» από τη ζωή, πλήρης ημερών, σε ηλικία 97 χρονών, καθώς και τα θερμά της συλλυπητήρια στους οικείους του».

Η ζωή του

Ο Ευάγγελος Μαχαίρας γεννήθηκε στα Αγιωργίτικα της Αρκαδίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Τρίπολη και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στρατεύθηκε στο 11ο Σύνταγμα Πεζικού, στις τάξεις του οποίου υπηρέτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1941. Στο Αλβανικό Μέτωπο τραυματίστηκε στο Τεπελένι τον Δεκέμβριο του 1940. Τιμήθηκε με το αριστείο ανδρείας.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση, ως διοικητής μονάδων του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και τραυματίστηκε σοβαρά. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στο Μωριά, με τον Άρη Βελουχιώτη.

Το 1943-1944 έγραψε πολλά γνωστά τραγούδια για την Αντίσ��αση: «Η μάνα του Αντάρτη», «Μες τα κατάμαυρα ντυμένη», «Το νέο αρματολίκι». Μετά την απελευθέρωση άρχισε να δικηγορεί στην Τρίπολη. Διετέλεσε πρόεδρος του «Δημοκρατικού Συλλόγου Αρκαδίας» και διευθυντής της εφημερίδας «Νεολόγος της Τριπόλεως».

Από το 1946 έως το 1950 υπέστη όλων των ειδών τις διώξεις (εξορία, Μακρόνησος, στρατοδικείο) και σώθηκε από βέβαιο θάνατο, ύστερα από διεθνή κινητοποίηση. Το 1952 μετατέθηκε από το Δικηγορικό Σύλλογο της Τρίπολης στο Δικηγορικό Σύλλογο Πειραιά και το 1956 στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.

Τον Ιανουάριο του 1949 μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο και από εκεί στο Στρατοδικείο της Τρίπολης με σκοπό την εξόντωσή του, η οποία αποφεύχθηκε ύστερα από διεθνή κινητοποίηση και κατά τα τέλη του 1949 διακόπηκε προσωρινά η προφυλάκισή του.

Το 1950 -αν και υπόδικος- έκανε από τις στήλες της εφημερίδας "ΜΑΧΗ" την δημοσιογραφική εκστρατεία κατά της Μακρονήσου, η οποία είχε διεθνή απήχηση και υποχρέωσε την Κυβέρνηση να καταργήσει το στρατόπεδο πολιτικών εξόριστων της Μακρονήσου.

Υπήρξε δικηγόρος των εργαζομένων και των καταδιωκόμενων για πολιτικούς λόγους. Το 1955 εκλέχτηκε γενικός γραμματέας της «Νέας Κίνησης Δικηγόρων Αθηνών». Μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος ανέλαβε την προεδρία της Κίνησης αυτής. Το 1964 εκλέχτηκε μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ, το 1977 αναδείχθηκε σε αντιπρόεδρο και το 1981 σε πρόεδρό του.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του αγωνίστηκε για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών συνδικαλιστικών, λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Από το 1987 είναι επίτιμος πρόεδρος του ΔΣΑ.