Την απόφαση ότι η οικονομική δυσχέρεια δεν αποτελεί εύλογη αιτία μη καταβολής ενός μισθώματος ούτε απαλλάσσει έναν ενοικιαστή από τις συνέπειες της υπερημερίας έβγαλε ο Άρειος Πάγος με αφορμή μια περίπτωση αντιδικίας Δήμου της Βορείου Ελλάδος με ιδιώτη ενοικιαστή, που αφορούσε την τύχη ενός ενοικιαζομένου ακινήτου.

Η ιστορία ξεκινά το 2008 όταν ο ενοικιαστής, εστιάτορας στην Βόρειο Ελλάδα, καθυστέρησε να καταβάλει ενοίκια 8 μηνών, δηλαδή το ποσό των 7,5 χιλιάδων ευρώ, στον Δήμο, ο οποίος είναι και ο ιδιοκτήτης.

Η καθυστέρηση συνεχίστηκε και στα τέλη του ίδιου έτους ο Δήμος κατήγγειλε τη σύμβαση και όπως προέβλεπε ο νόμος ο ενοικιαστής έπρεπε εντός μηνός να καταβάλλει τα οφειλόμενα διαφορετικά θα λυόταν η συμφωνία και θα έπρεπε να αποδώσει τη χρήση του.

Ο ενοικιαστής κατέβαλλε τα οφειλόμενα μετά από την προθεσμία του ενός μηνός σε δυο δόσεις και σε διάστημα δυο ως έξι μηνών μετά την καταγγελία, ωστόσο, εκτός από τα ενοίκια ο Δήμος ζητούσε να του αποδοθεί και το ακίνητο.

Η υπόθεση πήρε το δρόμο της Δικαιοσύνης, με τον ενοικιαστή να επικαλείται οικονομικές δυσχέρειες λόγω προβλημάτων υγείας συγγενικού προσώπου.

Οι αρεοπαγίτες δέχθηκαν ότι δεν ήταν καταχρηστική η άσκηση της αγωγής και απέκρουσαν τους λόγους της υγείας συγγενικού προσώπου, που επικαλέστηκε ο ενοικιαστής, υπογραμμίζοντας ότι η οικονομική δυσχέρεια δεν αποτελεί εύλογη αιτία μη καταβολής του μισθώματος και δεν τον απαλλάσσει από τις συνέπειες υπερημερίας αλλά ούτε και από την υποχρέωση για απόδοση του ακινήτου.