«Ξέρετε όταν ο Θεός σου χαρίζει στη ζωή ορισμένα πράγματα –γιατί εγώ δε ζήτησα τίποτα παραπάνω από μια σωστή οικογένεια και το πέτυχα- τότε πρέπει κάτι… να γυρίσει πίσω. Πρέπει να κάνεις και τους άλλους ανθρώπους να χαίρονται και να είναι ευτυχισμένοι. Σας μιλώ ειλικρινά, έχω πια συνειδητοποιήσει ότι μόνο όταν προσφέρω χαρά στο διπλανό μου αισθάνομαι χαρούμενη. Όταν έρχομαι εδώ στο Νοσοκομείο και μια μητέρα με αγκαλιάζει και μου λέει “ευχαριστώ που σώθηκε το παιδί μου”, αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος» σημειώνει σε συνέντευξή της η πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο ΕΛΠΙΔΑ και Πρέσβυς Καλής Θελήσεως της UNESCO, κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη.

Η κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη, όπως επισημαίνει δεν της αρέσει να κάνει κάτι για να ικανοποιήσει μόνο τη συνείδησή της. «Να πω δηλαδή “Εντάξει βοήθησα και τελείωσε εκεί.” Εγώ θέλω να είμαι κοντά στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη κάθε στιγμή. Με αυτή τη λογική πορεύθηκα πάντοτε μέχρι τώρα. Και όχι μόνο στην ΕΛΠΙΔΑ.» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Μητέρα και η ίδια πέντε παιδιών, παραδέχεται ότι η μητρότητα ήταν αυτή που γιγάντωσε μέσα της τη θέληση να προσφέρει στα παιδιά ενώ πηγή έμπνευσης και δύναμης είναι τα παιδιά και o σύζυγός της, Βα��δής Βαρδινογιάννης. «Από παιδί ακόμα ένιωθα δυνατή την ανάγκη να προσφέρω στον συνάνθρωπό μου. Η μητέρα μου ειδικά με δίδαξε με το παράδειγμά της τι σημαίνει να βοηθάς τους άλλους. Αυτή η εσωτερική ανάγκη ήταν πυξίδα και καθόρισε τα βήματά μου» υπογραμμίζει η ίδια.

Στη συνέχεια η κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη αναφέρεται στις δοκιμασίες που πέρασε και στο ότι έπρεπε να σταθεί δυνατή για τα παιδιά με καρκίνο και να δίνει κουράγιο στους γονείς τους. «Στην αρχή πριν χρόνια και πριν αποφασίσω να κάνω ένα εξειδικευμένο Ογκολογικό Νοσοκομείο για παιδιά, όταν επισκέφθηκα τις μονάδες νοσηλείας και είδα τα παιδιά, πέρασα πολύ δύσκολες στιγμές. “Λύγισα”. Όμως είπα μέσα μου ότι εάν δεν το κάνει κανείς αυτό, τα παιδιά αυτά είναι καταδικασμένα. Να σκεφτείτε ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα θεραπείας στην Ελλάδα και τα παιδιά χρειάζονταν περίπου 500.000 δολάρια για θεραπεία στο εξωτερικό! Ποιος θα τα έβρισκε; Έτσι λοιπόν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να σταθώ εγώ πολύ δυνατή, να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις των καιρών, να πάρω το βάρος επάνω μου και να στηρίξω τους γονείς και τα παιδιά. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε και τα καταφέραμε. Έχουμε θεραπεύσει εκατοντάδες παιδιά…»

«Εμείς στην ΕΛΠΙΔΑ δεν δεχόμαστε ποτέ παρεμβάσεις. Από κανέναν. Ούτε από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της χώρας. Τα παιδιά μπαίνουνε στο Νοσοκομείο μας ανάλογα με τη σειρά προτεραιότητας που επιβάλλει η σοβαρότητα της κατάστασής τους. Τίποτε και κανένας άλλος παράγοντας δε παίζει ρόλο.» ξεκαθαρίζει σημειώνοντας ότι το Νοσοκομείο της ΕΛΠΙΔΑΣ, έχει πλέον αδελφοποιηθεί με άλλα σημαντικά νοσοκομεία του εξωτερικού.

Όσο για το ποιο είναι το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο βραβείο της ζωής της; «Το χαμόγελο ενός παιδιού που με αγκαλιάζει και με φιλάει και η αγάπη των γονιών του… τίποτα άλλο. Σας το λέω και συγκινούμαι. Από αυτή αντλώ δύναμη και κουράγιο, ειδικά όταν βλέπω τα παιδιά να γίνονται καλά και να μεγαλώνουν».

«Μάλιστα πολλά παιδιά που έγιναν καλά», όπως αναφέρει, «γυρνούν μετά από χρόνια στην ΕΛΠΙΔΑ προκειμένου να βοηθήσουν… Αυτό και μόνο αποτελεί επιβεβαίωση ότι άξιζε κάθε λεπτό που αφιέρωσα στον αγώνα αυτόν. Έναν αγώνα που αισθάνομαι χρέος ζωής. Γιατί αξίζει να μάχεσαι ακόμη και αν πρόκειται για να σωθεί η ζωή ενός μόνο παιδιού».

Τέλος, η κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη υπογραμμίζει πως «Ποτέ δεν κάνω κάτι τυχαίο και ποτέ δεν το κάνω για τον εαυτό μου. Υπάρχει κάποια άποψη. Ό,τι κάνω το κάνω με γνώμονα το καλό της χώρας μου, το καλό των παιδιών μου, το καλό του άλλου.. Πρόσφατα με είχαν καλέσει να μιλήσω στο Παρίσι, σε εκδήλωση της UNESCO αφιερωμένη στην μνήμη του Νέλσον Μαντέλα. Ξέρετε τι είπα στην ομιλία μου; Ότι ο Μαντέλα για τη Δημοκρατία εμπνεύστηκε από τον Παρθενώνα. Το είπα με έμφαση να το ακούσουν. Να γίνουν οι συνειρμοί που πρέπει για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Αυτήν την ευκαιρία βρήκα και την άδραξα.»