​«Το όνομά μου είναι Ευτυχία Ποποδάκη. Είμαι άτομο με τετραπληγία 20 χρόνια και είμαι στο κρεβάτι κι έχω μηχανική υποστήριξη από τον Ιανουάριο του 2003. Τον υπολογιστή τον χειρίζομαι με μια κάμερα υπερύθρων»: Με αυτές τις λέξεις ξεκίνησε την σύντομη επιστολή της προς τον ΟΓΑ η γυναίκα που πέθανε όταν η ΔΕΗ της έκοψε το ρεύμα πριν από λίγες μέρες. Την επιστολή την είχε αποστείλει μέσω τοπικής εφημερίδας προς τους αρμοδίους πριν από τέσσερις μήνες, και αφορού��ε την πλήρη διακοπή της σύνταξής της, που ήταν και το μοναδικό εισόδημά της.

Ολόκληρη η επιστολή της γυναίκας:

«Το όνομά μου είναι Ευτυχία Ποποδάκη. Είμαι άτομο με τετραπληγία 20 χρόνια και είμαι στο κρεβάτι κι έχω μηχανική υποστήριξη από τον Ιανουάριο του 2003. Τον υπολογιστή τον χειρίζομαι με μια κάμερα υπερύθρων.

Εχω μια αρρώστια που λέγεται Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση (ALS). Γεννήθηκα 30 Οκτωβρίου 1958. Ολη τη ζωή μου ασχολιόμουν με τη γεωργία, εκτός από ενάμιση χρόνο που άνοιξα ένα ανθοπωλείο για να πουλάω τα φυτά που καλλιεργούσα μόνη μου για να μην τα παίρνουν οι έμποροι για κομμάτι ψωμί. Είχα βλέπετε 3 αγόρια να μεγαλώσω. Βρήκα ένα μαγαζάκι 15 τ.μ. και έναν λογιστή.

Δεν μου είπε ότι ήταν απαραίτητο να γραφτώ στο Ταμείο Εμπόρων. Ανοιξα το ανθοπωλείο νόμιζα ότι ήμουν εντάξει με τις υποχρεώσεις μου με το κράτος. Δεν με ενόχλησε κανείς. Τον Νοέμβριο του 1993 άρχισα να χάνω την ισορροπία μου και να πέφτω κάτω αδικαιολόγητα. Τον Δεκέμβριο του 1993 νοσηλεύτηκα στο Αιγινήτειο νοσοκομείο. Τότε μου έφτιαξαν τα χαρτιά οι γιατροί "να τα καταθέσουν στο Ταμείο σου" μου είπαν». Η γυναίκα, μην γνωρίζοντας τον τρόπο αδειοδότησης ενός καταστήματος και τον τρόπο με τον οποίο κλείνει, ανέθεσε την εργασία στον λογιστή της που όμως πέθανε μετά από λίγο αφήνοντας, όπως φάνηκε, πολλά θέματα ανοικτά.

Συνεχίζοντας την ενημέρωσή της η κα Ποποδάκη μας επισημαίνει πως «όταν γύρισα στα Χανιά (με πατερίτσες) άρχισα να μαζεύω τα υπόλ��ιπα χαρτιά. Η υγεία μου πήγαινε όλο και χειρότερα. Κατέθεσε τα χαρτιά ο πατέρας μου στον Ο.Γ.Α. και με κάλεσαν να περάσω από επιτροπή τον Απρίλιο του 1994 (τότε ήμουν σε αναπηρική καρέκλα). Η απόφαση, όπως αναμενόταν, 100% αναπηρία – τετραπληγία. Η σύνταξη βγήκε 2 ή 2,5 χρόνια αργότερα.

Το παιδί μου τον κάλεσαν φαντάρο, νομίζω πήγε στην Εφορία, έκλεισε την ταμειακή μηχανή και την πούλησε. Το ανθοπωλείο έκλεισε 31 Δεκεμβρίου 1996 και έφυγε φαντάρος ο γιος μου. Τον Ιούλιο 2007 ήρθε ένα χαρτί από το Ταμείο Εμπόρων και μου έλεγε ότι τους χρωστούσα 45.000 €.

Έκατσα και έγραψα μία επιστολή, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με άλλον τρόπο (από τον Δεκέμβριο του 2002 έχω τραχειοσωλήνα) και έλεγα περίπου αυτά που σας γράφω τώρα. Φαίνεται δεν την άνοιξαν και τον άλλο μήνα έρχεται άλλη επιστολή. Δεν μου έδιναν απαντήσεις στα ερωτήματα που είχα κάνει. Ηταν αντίγραφο της πρώτης. Ξανατυπώνω τη δικιά μου επιστολή και την ξαναστέλνω, πάλι δεν είχα απάντηση. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό.

Για 2 – 3 χρόνια μου έστελναν το ίδιο χαρτί και το γύριζα πίσω χωρίς να το ανοίξω. Την Παρασκευή 31 Μαΐου 2013 μου ήρθε ένα χαρτί από τον Ο.Γ.Α. και λέει ότι μου κόβουν τη σύνταξη και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη γιατί έχω μαγαζί που δουλεύει και δεν μου δίνουν ούτε τις δαπάνες του 2012 και 2013 που έχω καταθέσει περίπου 20.000 €! Εχω ανάγκη από γυναίκα που να με φροντίζει. Πώς θα ζήσω; …Το ξέρω ότι η ζωή μας εμάς των 1.540 ασθενών με ALS είναι πολυδάπανη για το κράτος. Αλλά ας κάνατε νόμιμη την ευθανασία “θα την έκανα τώρα” να ξεκουραστώ από τους δημοσίους βασανιστές του ελληνικού λάου και όχι μόνο.»