​Ο χειμώνας με το τσουχτερό κρύο, τις βροχές και τα χιόνια του είναι ο μεγαλύτερος εχθρός για τους συνανθρώπους μας που δεν έχουν στέγη και αναγκάζονται να κοιμούνται κάθε νύχτα στο δρόμο. Με δάκρυα στα μάτια μια άστεγη εξομολογείται : «Σα σκυλί με διώχνανε, και πήγαινα ζητιάνευα στους δρόμους με τα χαρτομάντιλα, κι ακόμα χαρτομάντιλα έχω εδώ… Δεν έχω από πουθενά βοήθεια.». Ένας ακόμα άστεγος, ο Χρήστος, ο οποίος βγήκε πριν από τρεις μήνες από την φυλακή, αναφέρει «Αυτή τη στιγμή εγώ σας μιλάω ειλικρινά, κάνω τράκα για να μαζέψω λεφτά, 15 - 20 ευρώ για να πάμε στο ξενοδοχείο, γιατί και η γυναίκα μου δεν μπορεί έξω, πρώτη φορά ζει αυτή την κατάσταση και πρώτη φορά τη ζω αυτή την κ��τάσταση και δεν αντέχουμε.


Λίγο πιο δίπλα ένας συνάνθρωπός μας που έμεινε άνεργος και σύντομα τα έχασε όλα προσπαθεί να στήσει ένα στοιχειώδες νοικοκυριό. «Το κρεβατάκι μου, η περιουσία μου όλη, το καροτσάκι μου με τα είδη υγιεινής μου...Είμαι δύο χρόνια άνεργος και 42 ετών. Πόσο να με συντηρήσει η οικογένειά μου; Ντρέπομαι κι εγώ να πάω σπίτι μου και να πω στη μάνα μου, τί να της πω; Δώσε μου να πάρω τσιγάρα μάνα;» σημειώνει ο ίδιος.

Το φαινόμενο της απόλυτης ένδειας παίρνει σιγά σιγά τις διαστάσεις χιονοστιβάδας: Γυναίκες και άντρες που αντιμετωπίζουν καθημερινά την απόγνωση, κι όμως προσπαθούν να μη χάνουν το θάρρος τους…


Ο Διονύσης για παράδειγμα ήταν στέλεχος εταιρείας αλλά τώρα δεν έχει στέγη. Παρ΄όλ’ αυτά δεν χάνει το χαμόγελό του.
«Εφ όσον ζω. Ευχαριστώ το Θεό που ζω. Κάνω το σταυρό μου για να μην πάθω κάτι, γιατί θα είναι και το τελευταίο μου.» τονίζει.