Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος μπορεί να γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά οι ρίζες του είναι μεσσηνιακές και συγκεκριμένα από τον Κάμπο Αβίας. Είναι μέλος του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας, εκπαιδευτής χειμερινού βουνού και είναι από τους ανθρώπους που τα έχουν κάνει σχεδόν όλα. Ασχολείται με ορειβασία και αναρριχήσεις σε μεγάλα υψόμετρα, υπερμαραθώνιες αποστάσεις σε ξηρά, θάλασσα και κάθε είδους πεδίο. Για όλα αυτά έχει τιμηθεί και από το Δήμο Καλαμάτας.

Έχει ανέβει στο Έβερεστ, στις Άνδεις, στις Άλπεις, αλλά και σε δεκάδες άλλες ορεινές κορυφές του κόσμου. Επιπλέον, έχει πέντε συμμετοχές στο ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ, τέσσερις αγώνες 100 χιλιομέτρων, δύο ογδόντα χιλιομέτρων, δεκαεπτά Μαραθώνιους, δέκα κολυμβητικούς διάπλους Τορωναίου κόλπου, 26 χιλιομέτρων, τρεις Μεσσηνιακού 33 χιλιομέτρων και ένα διάπλου Νείλου 18 χιλιομέτρων.

panagiotis.jpg
Η εμπειρία του στο Έβερεστ

Μάιος 2004. Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος μαζί με μια εννεαμελή ομάδα Ελλήνων ορειβατών πετούν από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για το Νέο Δελχί και από εκεί για το Νεπάλ. Ύστερα από πολλές ώρες πτήσης φτάνουν στην Κατμαντού με διάθεση για περιπέτεια. Η ομάδα θα χωριστεί σε υποομάδες δύο ή τριών ατόμων και η ιστορία της ανάβασης θα ξεκινήσει.

Σε περίπου 60 ημέρες ο Μεσσήνιος ορειβάτης βρίσκεται κυριολεκτικά μιαν ανάσα από την κορυφή του κόσμου. «Την τελευταία ημέρα περπατούσα αποκαμωμένος. Η παγωνιά μού είχε περονιάσει το σώμα, αλλά το αίμα μου έβραζε καθώς έβλεπα την κορυφή. Το προηγούμενο βράδυ είχα αραιώσει ένα σακουλάκι σκόνης βοδινού μέσα σε νερό, είχα μιλήσει στη γυναίκα μου που βρισκόταν στην κατασκήνωση βάσης, στους πρόποδες του βουνού, ��αι είχα φέρει στο νου μου την οικογένειά μου.

Είχα ανάψει κεράκι στην Παναγία φεύγοντας και ήμουν σίγουρος ότι θα τα καταφέρω. Έκανα τα τελευταία μέτρα κουρασμένος. Τα πόδια μου, λόγω ατμοσφαιρικής διαφοράς, ίσα-ίσα που πήγαιναν. Το να κάνεις έστω και ένα βήμα στα 8.000 μέτρα υψόμετρο είναι σαν να περπατάς χιλιόμετρα. Πήρα μια μικρή ανάσα και συνέχισα… Όταν έφτασα στην κορφή, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα στη στέγη του Κόσμου. Έβγαλα την ελληνική σημαία και την κάρφωσα στο χιόνι. Έπειτα πήρα τη φωτογραφία του ανθρώπου που με ενέπνευσε για το εγχείρημα αυτό και ο οποίος χάθηκε σε κάποια από τις αναβάσεις προετοιμασίας και την τοποθέτησα δίπλα στη σημαία. Ένιωσα μια απέραντη συγκίνηση και αισθάνθηκα την ανάγκη να κοιτάξω κάτω. Έβγαλα τα γυαλιά και ένιωσα δέος…».

Το βουνό είναι ένας άλλος κόσμος και ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος το γνωρίζει καλά: «Πολύ συχνά οι μαθητές μου, αλλά και ο απλός κόσμος, με ρωτούν τι είναι αυτό που με κάνει να εγκαταλείπω τη σιγουριά της πόλης και τις ανέσεις της καθημερινότητας για μια προσπάθεια που εμπεριέχει πόνο, κόπο και υψηλή δόση κακουχίας. Είναι η προσπάθεια να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου. Είναι η δύναμη της ψυχής που με οπλίζει. Το ότι μπορείς να ανέβεις στο Έβερεστ ισοδυναμεί με την πραγμάτωση οποιουδήποτε στόχου, όσο υψηλός κι αν είναι...».

Από βουνοκορφή σε βουνοκορφή

Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος αγαπούσε τον αθλητισμό από μικρό παιδί. Κατά τα εφηβικά του χρόνια γίνεται αθλητής μεγάλων αποστάσεων σε στίβο και κολύμπι, ενώ λίγο αργότερα μυείται στην ορειβασία. Χάρη στις επιδόσεις του, λοιπόν, κερδίζει εύκολα μια θέση στην εθνική ομάδα. Έχει διασχίσει κολυμπώντας δέκα φορές τον Τορωναίο κόλπο, από την Κασσάνδρα στη Σιθωνία, και άλλες τρεις φορές τον Μεσσηνιακό, δηλαδή μια απόσταση 33 χιλιομέτρων. «Το να παρατείνω τα όριά μου είναι μια πραγματική πρόκληση», παραδέχεται χαμογελώντας και συνεχίζει: «Αυτό συμβαίνει και στα βουνά. Έχω περπατήσει σε 40 διαφορετικές βουνοκορφές ανά τον κόσμο: από το Κιλιμάντζαρο και το Ελμπρούς στον Καύκασο έως το Τσιμποράσο στο Εκουαδόρ και το Κινάμπαλου στη Νοτιοανατολική Ασία».

Κάθε τέτοια διαδρομή αποτελεί για τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο μια διαφορετική περιπέτεια. Όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στα Ιμαλάια, ένιωσε την ανάγκη να φτάσει στο υψηλότερο σημείο τους. «Με ενοχλούσε το γεγονός πως, όποτε άνοιγα κουβέντα για το Έβερεστ, οι περισσότεροι με αποθάρρυναν λέγοντάς μου το κλασικό ‘‘δεν μπορείς’’. Είμαι θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος, ξέρω τους κανόνες ασφαλείας και τις δυνάμεις μου και επιχειρώ να κατακτήσω με τόλμη αυτά που ονειρεύομαι, έστω κι αν κάποιες φορές ορισμένα περιστατικά με καταβάλλουν ψυχολογικά. Το να χάσεις, για παράδειγμα, ένα συνοδοιπόρο σου δεν είναι και το πιο απλό πράγμα…».

Μια εμπειρία ζωής γίνεται μάθημα
Σήμερα ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος εργάζεται ως εκπαιδευτής βουνού, ενώ οργανώνει στα βόρεια προάστια της Αθήνας μαθήματα life coaching. Οι συνάνθρωποί μας αναγνωρίζουν την προσπάθειά του και τον βραβεύουν, όπως συνέβη πρόσφατα με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κορυφογραμμή». «Είναι συγκινητική η απήχηση που έχουν αυτά τα μαθήματα στους νέους. Μαθαίνω στις γενιές που έχουν μεγαλώσει στα πούπουλα τι σημαίνει να ιδρώνεις τη φανέλα και διδάσκω στους μαθητές μου ότι ο καθένας μας διαθέτει το δικό του Έβερεστ, το οποίο αναμφισβήτητα μπορεί να κατακτήσει...».