Ο ανταποκριτής του BBC, Mark Lowen βρέθηκε στην Αθήνα και έγραψε ένα άρθρο για την Ελλάδα και την κρίση που διανύουμε τα τελευταία χρόνια.

Στο σχετικό άρθρο με τίτλο: «Αχτίδες ελπίδας για την Ελλάδα», τολμά να κάνει τις προβλέψεις του για το 2014 μιλώντας για την ανάπτυξη και την ανεργία.
«Οι εξελίξεις είναι θετικές για τους Έλληνες όμως γνωρίζουν ότι υπάρχουν ακόμη πολύ δύσκολες μέρες μπροστά τους».

«Η εξάντληση των τεσσάρων χρόνων της κρίσης γίνεται χειρότερη, όμως η Ελλάδα προχωράει», γράφει, επισημαίνοντας κάτι που οι περισσότεροι στο εξωτερικό δεν αντιλαμβάνονται: «ακόμη και στην κορύφωση της κρίσης, όταν το Σύνταγμα καιγόταν από τις μολότοφ και τα δακρυγόνα, με τους βουλευτές να διαφωνούν με τις ώρες για τις νέες περικοπές, με τις Βρυξέλλες να συζητούν για το πώς μια χώρα μπορεί να φύγει από το ευρώ, α��όμη και τότε, αυτή η χώρα προχωρούσε». Πώς; «Τα μαγαζιά ήταν πάντα ανοιχτά, οι καφετέριες γεμάτες, τα γραφεία λειτουργούσαν, οι τουρίστες κατέφταναν».

Κι ενώ ο Mark Lowen αναγνωρίζει το εύρος και τις τραγικές συνέπειες της κρίσης (περικοπές, τεράστια ανεργία, ελλείψεις σε νοσοκομεία και σχολεία, αυτοκτονίες, θεαματική άνοδος της ακροδεξιάς) υπογραμμίζει ότι «η Ελλάδα λειτουργεί. Η κυβέρνηση δεν έχει πέσει και οι φετινές διαδηλώσεις ήταν πολύ λιγότερες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και σχεδόν καθόλου βίαιες». Ο ανταποκριτής το εξηγεί λέγοντας ότι οι πολλές διαφορετικές πολιτικές τάσεις δεν μπορούν να ενωθούν για έναν κοινό σκοπό, ενώ του έκανε εντύπωση ότι σε μαθητική διαμαρτυρία άκουσε τα ίδια συνθήματα που ακούγονταν πριν από 40 χρόνια...

«Η σπουδαιότητα της ελληνικής οικογένειας έχει προστατέψει πάρα πολλούς. Και οι άνθρωποι εδώ αγαπούν τη ζωή: ακόμη κι αν κάποιοι δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα, ακόμη απολαμβάνουν το κλίμα, τη φυσική ομορφιά και τον πολιτισμό της χώρας», εξηγεί, φτάνοντας όμως και στο συμπέρασμα ότι «υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που σιωπηρά υποστηρίζουν ότι συμβαίνει»...

Ο Mark Lowen, χρησιμοποιώντας συμβολικά τα πέντε στάδια της θλίψης, (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή) θεωρεί ότι ίσως η χώρα μας να οδεύει πια προς το τελευταίο στάδιο, αυτό της αποδοχής.

«Πλέον συναντώ πολλούς ανθρώπους οι οποίοι αν είχαν να διαλέξουν μεταξύ του 2004, όταν η Ελλάδα διοργάνωνε τους Ολυμπιακούς, γινόταν πρωταθλήτρια Ευρώπη�� στο ποδόσφαιρο, ένιωθε πλούσια και του σήμερα, θα προτιμούσαν το δεύτερο. Αντιλαμβάνονται πια ότι η κατάσταση στη χώρα πριν από την κρίση ήταν μια ψευδαίσθηση. Ήταν ένα πάρτυ που απλά έπρεπε να τελειώσει», αναφέρει χαρακτηριστικά.