Η Κατερίνα Μπέλτσα ζει στα Τρίκαλα και είναι δασκάλα Ειδικής Αγωγής. Πάσχει από μια πάθηση που ονομάζεται «Freidreich’s ataxia», η οποία την έχει καθηλώσει σε αναπηρικό καροτσάκι. Όταν καλείται να μιλήσει για την ασθένεια της, παίζει με τις λέξεις και δηλώνει απλώς… άτακτη!

«Έχω μια εκφυλιστική νευροπάθεια που σταδιακά, από την εφηβεία μου και μετά, μετατράπηκε σε αστάθεια και μετά σε αναπηρία», εξηγεί.

Επειδή κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση της υγείας της, ζει με βάσει την αρχή «η ζωή είναι ωραία και πρέπει να την αντιμετωπίζεις με χαμόγελο». Ξέρει ότι «σαφώς και υπάρχουν οι άσχημες στιγμές, όμως σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες θα σηκωθείς».

image.jpg

Πρόσφατα πήρε μέρος σε πανευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας για άτομα με κινητικά προβλήματα και διακρίθηκε. Έτσι αποφάσισε να «εκμεταλλευτεί» την διάκριση αυτή, που την έκανε γνωστή και να προωθήσει μια δράση που ξεκίνησε για να γίνει πιο εύκολη η πόλη της για τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα.

«Ανέβασε» στο διαδίκτυο την δράση της και μαζεύει υπογραφές για να πετύχει τον στόχο της. Ήδη πάει πολύ καλά, αφού την τέταρτη κιόλας μέρα οι υπογραφές είχαν φτάσει σχεδόν τις χίλιες τετρακόσιες. «Ικανοποιητικός αριθμός για την ώρα», προσθέτει.

Η κ. Μπέλτσα εργάζεται εδώ και έξι χρόνια σε δημοτικά σχολεία των Τρικάλων και είναι υπεύθυνη για το τμήμα ένταξης στο οποίο φοιτούν μαθητές όλου του σχολείου που έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Παραδέχεται ότι στην πρώτη επαφή με τα παιδιά «ίσως να με κοιτάξουν λίγο περίεργα. Ωστόσο, με την καθημερινή επαφή και τη συζήτηση εξοικειώνονται και πλέον δεν νομίζω ότι βλέπουν την κινητική αναπηρία ως κάτι περίεργο. Όσο υπερβολικό και αν ακούγεται, τα παιδιά σπρώχνονται κυριολεκτικά για το ποιος θα με βοηθήσει να ανέβω τη ράμπα και να μετακινηθώ μέσα στο σχολείο. Θεωρώ ότι επειδή οι σημερινοί μαθητές είναι οι αυριανοί πολίτες είναι ιδιαίτερης σημασίας η εξοικείωση με την αναπηρία».

Όσο για το μήνυμα που θέλει να στείλει σε όλους μας είναι: «η αναπηρία και γενικότερα το διαφορετικό ξενίζει. Και οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι η αναπηρία είναι κάτι μακρινό. Και όμως όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει άτομα με αναπηρία. Δυστυχώς, μεγαλώνουμε με τα πρότυπα του υγιούς και του αρτιμελούς και η εικόνα της αναπηρίας μας φοβίζει. Αυτός είναι και ο λόγος που συναντά κανείς αυτές τις περίεργες αντιδράσεις απέναντι στο μη συνηθισμένο».