«Πειθαρχία και μεγάλη θέληση». Αυτά ήταν χαρακτηριστικά του Ελλήνων στρατιωτών που πολέμησαν το 1940 στο Ελληνοαλβανικό Μέτωπο.
Οι περιγραφές που κάνουν ο Αριστείδης Κασάρας και ο Αριστοτέλης Παπαντώτης στο Αχελώος TV, δύο λεβέντες 103 ετών και 92 ετών που έζησαν τα γεγονότα με το όπλο στο χέρι προκαλούν τεράστια συγκίνηση.
«Δεν κάναμε τίποτα περισσότερο από το καθήκον, που φλόγιζε τα μεθυσμένα νιάτα μας σαν ξεκινούσαν για το μέτωπο, με το όραμα της νίκης. Πέφταμε, σηκωνόμασταν, ξαναπέφταμε και πάλι σηκωνόμασταν και συνεχίζαμε. Δεν μπορούσαμε να σταθούμε, δεν έπρεπε, ήταν ανάγκη να νικηθεί ο εχθρός» τον��ζει ο κ. Κασάρας.
Όπως -συγκλονιστικά- περιγράφει ο ίδιος στέλνοντας πολύ επίκαιρο μήνυμα, ο Έλληνας που μονίμως τρώγεται με τον αδερφό του, είδε τον εχθρό και μόνιασε ξεχνώντας τα πάντα: «Δεν μας χώριζαν διαφορές, δεν μας δηλητηρίαζαν πολιτικά μίση, δεν μας διαιρούσαν τάξεις, ιδέες, φρονήματα. Ήμασταν το Έθνος ενιαίο και αδιαίρετο, που έπρεπε να πολεμήσουμε για την ελευθερία, που μας χάρισαν με αίμα και θυσίες οι πρόγονοι και που εμείς είχαμε απαράβατο χρέος, πάλι με αίμα και θυσίες να την διαφυλάξουμε, για να την κληρονομήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Λέγαμε όταν κινούσαμε για το Μέτωπο: Όλοι μαζί αδέλφια, για την Λευτεριά μας».
Οι δύο ηλικιωμένοι με την καρδιά νεαρού πολεμιστή, αφηγούνται εικόνες «φωτιάς και θανάτου» παντού τριγύρω τους στο μέτωπο και λένε με συγκίνηση πως θα τους συντροφεύουν για πάντα «οι εικόνες από τους νεκρούς συμπολεμιστές».
«Έχω κάτσει και μια εβδομάδα νηστικός. Εκεί να πολεμάω χωρίς τροφοδοσία και νερό» θυμάται ο κ. Κασάρας, ο οποίος με ανάστημα γίγαντα δηλώνει: «Στο λόγο μου. ακόμη και σήμερα σε αυτή την ηλικία εάν η πατρίδα μας φώναζε θα πηγαίναμε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο από την πατρίδα και την οικογένεια».
Δείτε το βίντεο, αξίζει πραγματικά…