Η Άννα Άρτεμη είναι μια γυναίκα που όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού δεν έσκυψε το κεφάλι αλλά ύψωσε το ανάστημά της χρησιμοποιώντας αυτήν την περιπέτεια υγείας σαν μάθημα για να κάνει καλύτερη τη ζωή της!

«Μετά από αυτήν την εμπειρία του καρκίνου του μαστού είχα άλλη αίσθηση ως προς τον χρόνο. Να είμαι κυριολεκτικά ζωντανή όχι απλά να επιβιώσω αλλά να ζήσω!» δηλώνει.

Οι πρώτες σκέψεις που έκανε η Άννα μόλις έμαθε για την ασθένειά της, ήταν για τα παιδιά της.

«Ήταν τα παιδιά μικρά και φοβόμουν για το ποια θα ήταν η εξέλιξη της ασθένειας. Όπως κάθε μητέρα θέλω να δω τα παιδιά μ��υ να μεγαλώνουν, να τα στηρίζω όσο μπορώ και συναισθηματικά και κοινωνικά και υπήρχε η ανησυχία αν θα μου επιτραπεί από την κατάσταση της υγείας μου. Αυτές ήταν οι πρώτες μου σκέψεις».

Στο γιατί έτυχε σε εκείνη, όπως οι περισσότεροι αναρωτιόμαστε όταν μας τυχαίνει κάτι άσχημο, έδωσε μόνη της την απάντηση: «Γιατί είμαστε άνθρωποι, γιατί είμαστε τρωτοί στην ασθένεια, στον πόνο, στο φόβο, στο θάνατο. Δεν είναι τα πάντα εγγυημένα ότι δηλαδή δεν θα πάθουμε κάτι.»

Τώρα πια λοιπόν δίνει άλλη αξία στην ζωή της καθώς όπως υπογραμμίζει «ξαφνικά συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και είναι τότε που κάθε σου σκέψη και όνειρο θες να το κάνεις πραγματικότητα.»
Για αυτό και ξεκίνησε τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο στο τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας.

Η Άννα λοιπόν δεν το έβαλε κάτω και τα κατάφερε. Είναι μάνα δύο έφηβων κοριτσιών που την λατρεύουν, είναι εθελόντρια στο Άλμα Ζωής και σε λίγες μέρες παίρνει το πτυχίο της.

«Από επιβίωση έγινε πραγματική ζωή, έγινε εξέλιξή, ζωή. Τώρα πια ζω πραγματικά!» λέει.