Με δάκρυα στα μάτια ο Δημήτρης Πολυχρόνης, ο πατέρας του αδικοχαμένου φοιτητή Νίκου, μιλάει για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα για το παλικάρι του, που έφυγε από τη ζω�� τόσο νωρίς και τόσο άδικα από το φονικό μαγκάλι στη Λάρισα.

Με δυσκολία οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα του... «Δεν είχε πει ποτέ σε άνθρωπο όχι. Ήταν πολύ φιλότιμος, χαμογελαστός πάντοτε. Δεν μπορούσε να κάτσει μόνος του. Ήθελε να έχει παρέα συνέχεια. Στη Λάρισα στο σπίτι του πήγε μόνο για ύπνο τις περισσότερες φορές. Όλες τις άλλες ώρες ήταν με φίλους του έξω. Ήθελε να συναναστρέφεται με κόσμο. Ήταν ανοιχτό παιδί» εξομολογείται.

«Με κάλεσαν να πάω στη Λάρισα γιατί ήταν σοβαρά τα πράγματα. Τελικά πήγα απευθείας για τη νεκροψία του παιδιού μου. Όπως μάθαμε από ένα μαγκάλι, έγινε όλο το κακό. Ήρθαν και οι γονείς μετά του Σάββα, και μετά περιμέναμε τι θα γίνει την άλλη μέρα το πρωί, πως θα πάρω το παιδί να φύγω, καταλαβαίνετε πως ήταν τα πράγματα»

Βιοπαλαιστής, τρίτεκνος, έδινε καθημερινά μάχη με μειωμένο μισθό για να μη λείψει τίποτε από τα παιδιά του. Υπολόγιζε και το τελευταίο ευρώ για να διεκδικήσει ο Νίκος μια καλύτερη ζωή.

«Στο δικό μας σπίτι δεν κρύωνε. Δεν μπορούσε να κρυώσει γιατί δεν του είχα πει καμία φορά “μην ανάβεις το καλοριφέρ Νίκο μου και κάτσε και κρύωσε”. Εκεί που μαζεύονταν δεν είχε θέρμανση από ότι μου είχε πει. Του έλεγα γιατί δεν πάτε στο δικό μας σπίτι και κάθεστε μέσα στο κρύο και ξεπαγιάζετε…»

Ο άτυχος πατέρας έχει ακόμα δύο παιδιά. Σταμάτησε το δεύτερο γιο του από τη σχολή που φοιτούσε και την κόρη του από τα φροντιστήρια, για να μπορέσει να τελειώσει πρώτα ο Νίκος τη σχολή του.

«Κάναμε θυσίες… Δουλεύω σε μια εταιρία σχεδόν 35 χρόνια. Μέχρι πρότινος, πριν έρθουν τα μνημόνια πηγαίναμε μια χαρά. Μας είχαν κάνει περικοπές πριν τα μνημόνια και μας έφεραν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.»


Ο άτυχος Νίκος ήταν φιλότιμο παιδί. Τιμούσε τις θυσίες των γονιών του. Όποτε είχε χρόνο έκανε μεροκάματα και βοηθούσε τον πατέρα του στις ελιές για να μπορέσει η οικογένεια να τα φέρει βόλτα. «Μπαμπά, δεν χαλάω λεφτά, έκανε οικονομία, τι να μου πει το παιδί; Όποτε μπορούσε δούλευε όπου έβρισκε» λέει ο κ. Δημήτρης και ξεσπάει σε λυγμούς.

Οι 5 φίλοι ήταν ενωμένοι σαν μια γροθιά. Ο ένας στήριζε τον άλλον συνέχεια. «Ας είναι ο θάνατος του παιδιού ο τελευταίος λόγω κρίσης» λέει και ευχαριστεί όλον τον κόσμο που συμπάσχει στον πόνο του. «Είμαι κατασυγκινημένος με τα συλλαλητήρια που αρχίζουν και γίνονται στην Ελλάδα. Μακάρι, το αίμα του παιδιού μου να γίνει η αρχή να αλλάξει όλη η κατάσταση στην Ελλάδα».