Ρίγη προκαλούν τα λόγια των συγκλονισμένων συμφοιτητών των αδικοχαμένων παιδιών από το ΤΕΙ Λάρισας.

Οι φίλοι τους, δεν μπορούν να πιστέψουν πως τα δύο παλικάρια έχασαν τόσο άδικα τις ζωές τους…. Δεν πρόλαβαν να ζήσουν ��αι να πετύχουν όλα όσα ήθελαν.

«Το ΤΕΙ Λάρισας σήμερα πενθεί. Δυο σπουδαστές μας βρέθηκαν νεκροί εξαιτίας αναθυμιάσεων από μαγκάλι.

Άλλοι δύο νοσηλεύονται στην ΜΕΘ ενώ ένας έχει διαφύγει τον κίνδυνο. Θάνατοι τραγικοί και άδικοι. Θάνατοι που δεν έπρεπε να γίνουν. Δυο παιδιά χάθηκαν και τρία κινδυνεύουν γιατί; Πέντε φοιτητές μας που με πολύ κόπο προσπαθούσαν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Οι γονείς τους και οι δύο υπέμεναν στερήσεις ώστε να καταφέρουν να σπουδάσουν και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι χρήσιμοι στην κοινωνία.

Ας ευχηθούμε όλοι μας γρήγορη ανάρρωση στα τρία παιδιά που νοσηλεύονται και ας κρατήσουμε σε μνήμη αιωνία τα παιδιά μας, που θα λείψουν σε εμάς αλλά και που θα αφήσουν ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό στις οικογένειές τους. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενώσουμε τις προσευχές μας για να συνοδεύουν τις ψυχές αυτών των δύο αδικοχαμένων παιδιών.»

Πρόεδρος του ΤΕΕ ΚΔ Θεσσαλίας: «Αισθάνομαι συγκλονισμένος και συνυπεύθυνος»

«Αισθάνομαι συγκλονισμένος αλλά, και «συνυπεύθυνος» ως μέλος της τοπικής κοινωνίας» επισήμανε ο πρόεδρος του ΤΕΕ ΚΔ Θεσσαλίας.

Ο πρόεδρος του ΤΕΕ ΚΔ Θεσσαλίας κ. Ντίνος Διαμάντος δήλωσε: «Αισθάνομαι συγκλονισμένος αλλά, και «συνυπεύθυνος» ως μέλος της τοπικής κοινωνίας, μπροστά στην τραγωδία που συνέβη στην πόλη μας. Την πόλη που φιλοξενεί σπουδαστές που δεν έχουν τη δυνατότητα για τα αναγκαία κ��ι απαραίτητα. Και που προσφεύγοντας να καλύψουν την ανάγκη τους «ανάβοντας» μία αυτοσχέδια κατασκευή, «έσβησαν» τα όνειρά τους. Θυσία στο «βωμό των αριθμών και των οικονομικών στόχων», που τελικά, «στοχοποιούν ανθρώπινες ζωές».

Η εκπαιδευτική κοινότητα, μαζί με όλους όσους πρέπει να τη συνδράμουν, οφείλει να ενεργήσει. Θα ήμαστε δίπλα τους να συνδράμουμε σε ότι χρειασθεί. Ως γονιός, συναισθάνομαι το δράμα των γονιών των άτυχων παιδιών, μα, δεν βρίσκω λόγια παρηγοριάς να εκφράσω. Ούτε καν, τη δύναμη να τους αντικρύσω. Μία συγγνώμη, μία προσευχή, ένα άσβεστο κερί στη μνήμη τους».