Τη δημιουργία ενός μικρού παραδείσου, ενός «αερικού θεραπευτηρίου» όπως το χαρακτήριζε �� ίδιος, φανερώνουν τα σχέδια-σε υδατογραφίες- του Ερνέστου Τσίλλερ που εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη τα οποία δεν έλαβαν ποτέ σάρκα και οστά λόγω κόστους.

Ήταν το 1886 όταν ο Τσίλλερ άρχισε να οραματίζεται τη μεταμόρφωση και ανάδειξη του Λυκαβηττού. Αποτυπώνοντας το όραμα του για τη μετατροπή του Λυκαβηττού σε ένα «αερικόν θεραπευτήριον» σε δεκαεπτά υδατογραφίες, ο γερμανός αρχιτέκτων -που αγάπησε την Ελλάδα και διαμόρφωσε το πρόσωπο της Αθήνας- επιθυμούσε να δώσει στο Λυκαβηττό μια μορφή εντελώς διαφορετική από αυτή που έχει σήμερα με τις κατοικίες… να πλησιάζουν επικίνδυνα την κορυφή του.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας οραματιζόταν έναν Λυκαβηττό με αίθρια, καφενεία, κήπους διαμορφωμένους ώστε να αποτελούν ιδανικοί επιλογή για περίπτερο, έργα γλυπτικής που θα αιχμαλωτίζουν τα βλέμματα, μέχρι και… μικρό καταρράκτη! Στην κορυφή του λόφου, από την άλλη σχεδίαζε, ένα Μνημείο Ελληνικής Ανεξαρτησίας και τη διαμόρφωση της μικρής εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου σε λαμπρό ναό μικρών διαστάσεων.

Περισσότερο από έναν αιώνα μετά η έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης («Ερνέστος Τσίλλερ, αρχιτέκτων, 1837-1923») «ανοίγει» το φάκελο με τις παλιές εκκρεμότητες του Γερμανού αρχιτέκτονα με το ελληνικό κράτος. Δεκαεπτά υδατογραφίες -τις οποίες ο ίδιος χάρισε στο ελληνικό κράτος το 1914- που έμειναν στα σχέδια, αφήνουν τον κόσμο με τη ρομαντική σκέψη «πώς θα ήταν ο Λυκαβηττός» αν γίνονταν πραγματικότητα έστω τα μισά εξ αυτών.

Το κόστος, βέβαια, για το πτωχό ελληνικό κράτος της μετατροπής του Λυκαβηττού σε ένα τοπίο σύμφωνα με τα ρομαντικά πρότυπα της Δυτικής Ευρώπης ήταν δυσβάσταχτο: ο Τσίλερ είχε υπολογίσει ότι χρειαζόταν 1.864.200 δραχμές. Έτσι τα σχέδια έμειναν για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

«Ο Λυκαβηττός δύναται να μεταβληθή εις άλσος εύσκιον μετά δροσερών περιπάτων και ενδιαιτημάτων μετ΄ αέρων και τερπνών καλλιτεχνημάτων παντοίων, προς τέρψιν και ανάπαυσιν των κατοίκων της ωραίας πόλεως των Αθηνών και των επισκεπτομένων αυτήν Ελλήνων και ξένων» σημείωνε ο Τσίλερ. Τουλάχιστον μας άφησε κληροδότημα -για τον Λυκαβηττό- τα σχέδια του ώστε να τα θαυμάζουμε και «διηγώντας τα να κλαίμε»…