«Η φήμη και η διασημότητα είναι κυρίως δημιούργημα της περιέργειας του κοινού για κάποιο άτομο. Και δεν κρατά πολύ», λέει η Ιζαμπέλ Αλιέντε, μία από τις πιο γνωστές συγγραφείς σε κάθε γωνιά του κόσμου, που δεν δίστασε να εκθέσει στα βιβλία της την ταραγμένη ζωή της και το ιστορικό βάρος του ονόματός της.

Μιλώντας στο περιοδικό «BHMagazino», η Αλιέντε εξομολογείται: «ποτέ δεν διαβάζω τα βιβλία μου αφού εκδοθούν! Είναι όπως το παρελθόν, δεν το σκέφτομαι πια» και υπογραμμίζει πως στα έργα της φέρνει στην επιφάνεια το διαρκές πηγαινέλα μεταξύ καλού και κακού.

Παράλληλα, τονίζει πως δεν νιώθει επαγγελματίας. «Δεν ξέρω για ποιόν λόγο έχω την ανάγκη να πω μια ιστορία. Μερικές φορές νιώθω ότι έχω πολλές ιστορίες μέσα μου, σαν καρπούς που σιγά σιγά αρχίζουν να ωριμάζουν και να με «ενοχλούν» και καταλήγω στο να τις γράφω», λέει και προσθέτει πως τα βιβλία της έχουν μια προσωπική εμπειρία ή κάποιο βαθύ αίσθημα που κουβαλούσε μέσα της.

Πώς, όμως, αντιμετωπίζει την διασημότητα και το ότι είναι γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο; «Η διασημότητα έχει μικρή διάρκεια ζωής και πιστεύω ότι ο εκάστοτε διάσημος πρέπει να την χρησιμοποιεί υπέρ του, να δει μέσα από αυτή το «πως ήμουν» και το «πως έγινα»: καλύτερος ή χειρότερος; Η φήμη κρύβει παγίδες και είναι επικίνδυνη... Δεν είμαι βέβαια και σταρ! Μια απλή συγγραφέας είμαι και έχω δίπλα μου ανθρώπους που με κρατούν προσγειωμένη: τα εγγόνια μου, τον γιό μου, τον άνδρα μου».

Η συγγραφέας δεν παραλείπει να μιλήσει για την αγάπη και την πίστη, λέγοντας πως αν έπιανε τον άνδρα της να τριγυρίζει με άλλες... θα τον σκότωνε! «Όταν αγαπάς κάποιον και κάνεις σεξ μαζί του υπάρχει κτητικότητα, αλλά όταν αγαπάς κάποιον και δεν υπάρχει σεξ τότε δεν υπάρχει καθόλου κτητικότητα», προσθέτει.

Έχοντας χάσει την κόρη της από ασθένεια, γεγονός που περιγράφει στο βιβλίο «Πάολα», η συγγραφέας γνωρίζει καλά τι θα πει απώλεια. «Ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο για να κερδίσουμε και, τελικά, να χάσουμε τα πάντα. Ερχόμαστε γυμνοί, δεν έχουμε τίποτα και κατά τη διάρκεια της ζωής μας αποκτούμε σχέσεις, αγάπη, εμπειρίες και πράγματα, αλλά όταν φεύγουμε δεν έχουμε τίποτα. Άρα, έχουμε έρθει σε αυτό τον κόσμο για να μάθουμε να χάνουμε. Κάποιες απώλειες είναι πιο σκληρές και που ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεχάσεις. Το να χάσεις ένα παιδί είναι μάλλον μία από τις χειρότερες απώλειες», αναφέρει και αποκαλύπτει πως όταν έγραφε το «Πάολα» έκλαιγε συνεχώς. Ωστόσο, όταν η βοηθός της της επισήμανε ότι δεν είναι ανάγκη να γράψει αυτό το βιβλίο εκείνη της απάντησε «κλαίω γιατί κλείνει η πληγή μου».

Αναφερόμενη στην Ελλάδα και τα προβλήματα που την έχουν βάλει στο περιθώριο της Ευρώπης, η Αλιέντε αναφέρει: «ποιός θέλει να είναι mainstream; Το να είσαι περιθωριακός είναι σαν να κουβαλάς πολλά αυθεντικά στοιχεία, σαν να είσαι μετανάστης της ζωής. Αν μπορείς να μετατρέψεις την περιθωριοποίηση σε κάτι θετικό αντί για κάτι αρνητικό, είναι μια υπέροχη πηγή δύναμης στη ζωή».

Tέλος, αν είχε την δυνατότητα να κάνει ένα graffiti σε τοίχο της Αθήνας, θα έγραφε: «όλες οι μέρες, όλοι οι πόνοι και οι χαρές που έχουμε ζήσει και θα ζήσουμε είναι η μοίρα μας»!