Σιτηρά, κριθάρι κυρίως και σπανιότερα σιτάρι, όσπρια, λαθούρι, μπιζέλια, φάβα και φακές, φαίνεται να ήταν τα βασικά προϊόντα διατροφής των κατοίκων της Θήρας, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Xρήστο Nτούμα.

Όπως επεσήμανε στη διάλεξη του, με θέμα «Από την ανάγκη στην απόλαυση - Οι διατροφικές συνήθειες στο Aκρωτήρι της Εποχής του Xαλκού», που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής, οι προϊστορικοί κάτοικοι της Σαντορίνης έτρωγαν σύκα που «αποτελούσαν σημαντική πηγή σακχάρου και η κατανάλωσή τους πρέπει να ήταν συστηματική, καθώς μαρτυρούν οι ποσότητες μικρών απολιθωμένων σπόρων που βρίσκονται μέσα στα κατακάθια των υπονόμων της πόλης».

Επίσης προτιμούσαν τους ξηρούς καρπούς και φυσικά τα θαλασσινά. «Κυδώνια, αχινοί, χτένια πεταλίδες και τρίτωνες ήταν από τα πιο συχνά όστρεα, ενώ η πορφύρα εκτός από την παραγωγή χρώματος καταναλωνόταν και ως τροφή», τόνισε ο καθηγητής.

H αρχαιολογική σκαπάνη βρήκε ίχνη μελιού, τριποδικές χύτρες αλλά και εστίες για να ψήνεται κρέας ή σουβλάκια και κατάφερε να εντοπίσει και τα ροφήματα που συνόδευαν τις γεύσεις εκτός από τον οίνο. Το πιστοποιούν οι ηθμοί (σουρωτήρια) που βρέθηκαν. Ο ιστορικός υποστηρίζει ότι μπορεί να είχαν εισαγάγει από την Αίγυπτο και την τεχνική που παρασκευάζουν μπίρα από κριθάρι, ενώ αδυναμία είχαν στους χυμούς του ροδιού και του σταφυλιού.

Οι κάτοικοι φαίνεται να προτιμούσαν το κρέας των αιγοπροβάτων και μαγείρευαν σε χύτρα και κλειστό φούρνο. Τις ελιές δεν τις έτρωγαν αλλά τις έφτιαχναν λάδι. Έτρωγαν σαλιγκάρια τα οποία έκαναν εισαγωγή από την Κρήτη, ενώ τα ευρήματα των ανασκαφών που έγιναν στο Aκρωτήρι, για τη θεμελίωση των στύλων του νέου στεγάστρου, αποκαλύπτουν όχι μόνο τις διατροφικές συνήθειες μιας ιστορικής περιόδου, αλλά και ότι «η πόλη του Ακρωτηρίου ήταν δημιούργημα μιας κοινωνίας οικονομικά εύρωστης».

Οι κάτοικοι της Σαντορίνης κατάφεραν να «μετατρέψουν την κάλυψη της βασικής ανάγκης σε απόλαυση», χωρίς όμως να ξεπεράσουν τα όρια και να περάσουν στη χλιδή.