Ξεκινώντας πέρσι, τα ρεπορτάζ για τους παραγωγούς-"μαϊμούδες" στο ελληνικό θέατρο και τον θεατρικό εργασιακό μεσαίωνα, δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της γάγγραινας.

Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι στην καρδιά του πολιτισμού, στο θέατρο, θα άνθιζαν τόσα άνθη του κακού, ότι μέχρι και άνθρωποι του υποκόσμου και σεσημασμένοι μαφιόζοι (αληθινοί, όχι ...κουβεντιαστοί, με σκοτεινές διασυνδέσεις, με συνεργάτες "φουσκωτούς" που δέρνουν με κόνσεπτ κλπ κλπ.. ), θα αποφάσιζαν για το πώς θ'"ανέβαινε" ο Ντοστογιέφσκι ή ο Πίντερ, θα επέβαλλαν "πρωταγωνίστριες", αλλά και το ποιοι από τους εργαζόμενους, θα πληρώνονταν στο τέλος...

Δε φανταζόμουν ότι νεόπλουτες κυρίες, χωρίς ιδέα για το θέατρο και τους κανόνες του, θα εισέβαλαν στο χώρο, για κερδοσκοπήσουν, να αυτοπροβληθούν, να εξαπατήσουν. Οι παλιοί που έζησαν το θρίλερ της συνεργασίας, ενημερώνουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τους νέους και τελικά δεκάδες ηθοποιοί και σκηνοθέτες, αποφεύγουν πλέον να συνεργαστούν μαζί τους.

Ποιος να το πίστευε, πως νεόκοπος θεατρικός επιχειρηματίας, θα απαιτούσε από τους ηθοποιούς που ζητούσαν να πληρωθούν, να του φέρουν τους λογαριασμούς τους από ΔΕΗ, ΟΤΕ και φυσικό αέριο; Και αφού τους έφερναν, μετά τον κυνηγούσαν, γιατί είχε.. "ξεχάσει" να τους εξοφλήσει.

Δεν πίστευα, ότι τόσοι σοβαροί και έμπειροι καλλιτέχνες, θα έπεφταν θύματα ενός θρασύτατου, εισαγόμενου ''παραγωγού'', (που διέδιδε ότι έκανε υπερπαραγωγές στην Αμερική και ότι από εκεί θα έφερνε τα χρήματα που χρωστούσε!!), του αποκαλούμενου και ''Εξωδικάκια'' και ένα χρόνο μετά, πολλοί να μην έχουν πληρωθεί τις πρόβες τους, άλλοι να περιμένουν ακόμη τις αμοιβές της περσινής περιπετειώδους περιοδείας του, το θέατρο τα ενοίκια του και οι τωρινοί συνεργάτες του, να μην παίρνουν -στη 2η περιοδεία του-τα ποσοστά τους...

Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, από τους σημαντικότερους γιατρούς και ψυχολόγους του 20ού αιώνα, ο πατέρας της «αναλυτικής ψυχολογίας», ήταν ένας βαθιά φιλοσοφημένος στοχαστής, που εξέτασε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας και είναι χρήσιμο, που και που να επιστρέφουμε στη μελέτη του λόγου του, γιατί τίποτε πια δε μας σώζει, έτσι που μπλέξαμε.

Θυμάσαι άραγε, καλέ μου αναγνώστη τι έλεγε, ο μέγας σοφός, για κάποιους, σαν τους προαναφερθέντες;

«Αυτό που δε θέλει κανείς να ξέρει για τον εαυτό του, καταλήγει να επέρχεται σαν πεπρωμένο»

Σταχυολογώ κουβέντες ανθρώπων, που ξέρουν σε ποιους αναφέρομαι (στις δραστηριότητες των οποίων θα επανέλθω διεξοδικά) και δε διστάζουν να πουν ανοιχτά τη γνώμη τους, για τη σύγχρονη λαίλαπα, που πλήττει εδώ και καιρό το ελληνικό θέατρο.

Παναγιώτης Μέντης: Κάθε χρόνο και χειρότερα. Κάθε χρόνο νέα φυντάνια μολύνουν με την τοξικότητά τους το χώρο των τεχνών και του θεάτρου. Επιχειρηματίες από το πουθενά βρίσκουν τρόπους να ξεπλύνουν χρήματα, να ξεγελάσουν εφορίες, ασφαλιστικούς οργανισμούς, εργαζόμενους και να φιγουράρουν απείραχτοι σε γκαλά αγκαλιά με νέα θύματα. Πρέπει να καθαρίσει ο τόπος. Επιβάλλεται να καθαρίσει ο τόπος. Αλλιώς οι υποθέσεις τύπου ΑΕΠΙ θα ανθίζουν και θα δηλητηριάζουν θανατηφόρα τις ζωές μας.

Γιώργος Λύρας: Χάρη Τζωρτζάκη και Σεμίνα Διγενή , η επιστολή και η δημοσιευσή της σώζει ζωές ! Σας ευχαριστούμε κι ας την πατήσαμε ! Σας ευχαριστούμε γιατί ενώ την πατήσαμε, χάρη σε σας και την τόλμη σας δεν νιώθουμε ηττημένοι! Είμαι σίγουρος πως θα σας ευχαριστούν και οι επόμενοι ! Αν και εύχομαι και ελπίζω να μην υπάρξει ούτε μισός επόμενος να συνεργαστεί με τον συγκεκριμένο "παραγωγό". Στην ουσία πρόκειται για κατάσκοπο από άλλο επάγγελμα. Δυστυχώς πρέπει να υπενθυμίζεται συνεχώς πως το θέατρο είναι, βέβαια δημιουργία, είναι μεράκι, είναι όλες αυτές οι ωραίες ιδέες αλλά είναι πάντα και ένα επάγγελμα! Όπως όλα τα άλλα. Εργάζεσαι, ώρες ατελείωτες ! Κοπιάζεις! Ακόμη κι αν δεν έχεις πάντα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, έχεις κοπιάσει. Όχι, στην περίπτωσή μας, δε μιλάμε για περικοπές! Εννοούμε για έναν ολόκληρο χειμώνα δουλειάς να μην πάρουν ούτε ένα ευρώ! Και οι άνθρωποι αυτοί έκαναν δουλειά! Είναι επαγγελματίες! Δεν είναι ψώνια ! Ζούμε τελικά, ακόμη τις θλιβερές εποχές που πρέπει καθημερινά να αποδεικνύεις ότι είναι επάγγελμα.

Ρούλα Πατεράκη: Έχω ήδη καταθέσει αγωγή (μαζί με τη σκηνογράφο Άση Δημητρολοπούλου), εναντίον επιχειρηματιών. Θα τα πούμε σύντομα στα δικαστήρια.

Κώστας Φιλίππογλου: Ετοιμάζω αγωγή εναντίον των ιδίων παραγωγών.

Γιώργος Χριστόπουλος: Χρειάζονται αποκαλύψεις... Γιατί έχει μαζευτεί πολλή φύρα που λυμαίνεται την τέχνη... Και ο χώρος της τέχνης χρειάζεται λειτουργούς, όχι λαμόγια.

Nικολέττα Βλαβιανού: Άστα να πάνε, βρήκαν και βασανίζουν, φοράνε τα κοστουμάκια τους, κολώνια, ρολόι, μαλλί και στήνουν φάκα, όλο και κάτι θα τσιμπήσει...Εύκολα θύματα οι ηθοποιοί, που γίνανε πολλοί και που προσπαθούν να βολέψουν τα όνειρά τους στην ""στεγνή""αγορά... Η κρίση έστρεψε κάθε λαμόγιο στο να γίνει παραγωγός...Τσάμπα είναι, ούτε δίπλωμα θέλει κι ούτε λεφτά (όπως αποδεικνύεται...). Μην αφήνετε τα βαμπίρ να ρουφάνε τις ελπίδες και την δύναμή σας, καλύτερα να μην υπάρχουν..

Θανάσης Σαράντος: Η έννοια Θεατρικός Παραγωγός εν Ελλάδι είναι παραπάνω από παρεξηγημένη πόσο μάλλον στην εποχή της πτώχευσης (υλικής και ηθικής). Συνήθως αρκετός μπόλικος αέρας που ξεχύνεται από παραγωγές -σκασμένα μπαλόνια.

Ελένη Τζώρτζη: Ο καιρός των απατεώνων, γενικώς και ειδικώς! Παλιά κοροϊδεύαμε ως μικροπρεπή, έναν από τους θεατρικούς παραγωγούς που "έτρωγε" ένα ή δύο μεροκάματα αναλόγως, από τον Φεβρουάριο που ήταν "κουτσός". Τώρα δεν υπάρχουν μικροπρεπείς, μόνο ξεδιάντροποι αεριτζήδες που παριστάνουν τους παραγωγούς. O tempora o mores!

Θανάσης Ξάνθος: Καμιά φορά με τρομάζει όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Το πόσο δολοπλόκοι είναι κάποιοι άνθρωποι στη δουλειά και στη ζωή τους. Αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή τα προσωπεία αποκαλύπτονται. Αυτό με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στο χώρο και τα σχολιάζουμε! Μακάρι όλο αυτό να είναι μια καλή αρχή κι ένα έναυσμα να ''καθαρίσει'' ο τόπος!

Ισμήνη Σακελλαροπούλου: Η αξιοπρέπεια σε αυτό το χώρο πρέπει να μπαίνει στο βιογραφικό πλέον του κάθε παραγωγού και να τους κάνουμε εμείς οντισιόν! Ο αγώνας αυτός δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα τους, αλλά καιρός είναι να τους φρενάρουμε γιατί η εκμετάλλευση δεν είναι παιχνίδι που μπορούν να παίζουν εσαεί...

Χάρης Τζωρτζάκης: Ετοιμάζω αγωγή σε θεατρικό παραγωγό που αθέτησε συμφωνία.

Ζαχαρίας Καρούνης: Όχι άλλη συνωμοσία της σιωπής. Έξω οι μαυραγορίτες της τέχνης.


Ας μη γελιόμαστε στερούμαστε πραγματικών παραγωγών -δύο, τρείς απέμειναν- , κάποιοι θιασάρχες, αιθουσάρχες ή πρωταγωνιστές που αναλαμβάνουν μια παράσταση. Ο παραγωγός, υποτίθεται -έγραφε πριν καιρό η Έφη Μαρίνου- πρέπει να «γεννήσει» την ιδέα, να την «τρέξει» απ’ την αρχή ώς το τέλος σε ό,τι αφορά την εκτέλεσή της, να εξασφαλίσει την ποιότητά της, να αναζητήσει χορηγούς, διαφημιστές, επενδυτές, αφού πρέπει να πουλήσει το προϊόν του, πριν ακόμα αυτό βγει στην αγορά… Ενα τέτοιο μοντέλο έδρασε τις περασμένες δεκαετίες. Ο Φιλοποίμην Φίνος διέθετε ένστικτο και κριτήριο και ενέπνεε συγγραφείς και σκηνοθέτες. Δεν χρηματοδοτούσε απλώς ταινίες. Παράγγελνε έργα .....'' Έ τέτοιους, σήμερα δεν έχουμε.

Ο Μάρκος Τάγαρης, παραγωγός παλιάς κοπής, δηλαδή φερέγγυος, έχει πει, στον Γ. Παπανικολάου: ''Βγαίνουν πολλοί νέοι θεατρικοί παραγωγοί, ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και βλέποντας ουρές στα ταμεία των θεάτρων, εικάζουν πως θα βγάλουν πολλά λεφτά. Οι "περαστικοί"... Αλλά τώρα η κρίση τους έδιωξε αυτούς. Φανερώθηκαν κάποιοι "περίεργοι" άνθρωποι που δεν ήταν της δουλειάς. Μήτε τεχνικοί θεάτρου, μήτε ηθοποιοί, που ασχολήθηκαν με τις θεατρικές επιχειρήσεις. Το πρώτο μάθημα που πήρα στο θέατρο;...Αν δεν αγαπάς τον θεατρίνο, τον συνάδερφό σου, τον τεχνικό σου, την ταξιθέτρια σου, αλλά και το κόσμο που έρχεται, δεν γίνεται! Ο κόσμος έρχεται με το υστέρημά του, να το ακουμπήσει στο ταμείο, σε σένα. Πρέπει να τον σέβεσαι και να τον αγαπάς, αλλιώς θα είσαι γι' αυτόν, ένας "απατεώνας".

ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ.

''Με στεναχωρούν τα "ποντίκια", -συνεχίζει- οι επιτήδειοι που μπήκαν στο χώρο μας και εκμεταλλεύονται τους ηθοποιούς. Υπάρχει μια ανασφάλεια στους θεατρίνους που είναι εκμεταλλεύσιμη από πολλούς καιροσκόπους. Τους τρώνε τα λεφτά. Εγώ δεν καταχράστηκα ποτέ κανέναν άνθρωπο. Τον αγαπάω τον καλλιτέχνη. Δεν θα τον εκμεταλλευτώ. Έκαναν την αγορά περίεργη, λίγο δύστροπη και δύσκολη για εμάς. 36 χρόνια επιχειρηματίας δεν αντιμετώπισα ποτέ πρόβλημα με ανθρώπους που φτιάχνουν σκηνικά (π.χ. ξύλα, σίδερα) να μου πούνε "Τάγαρη, δεν σου δίνω, φέρε πρώτα τα λεφτά". Ποτέ δεν συνέβη! Και τώρα μου ζητάνε από πριν επιταγές, γιατί τους έφαγαν λεφτά άλλοι επιτήδειοι!''

Ο παραγωγός Γ. Λυκιαρδόπουλος, έχει πει στην Καθημερινή: «Τα κεφάλαια είναι δικά μου. Θεωρώ, πάντως, τον εαυτό μου περισσότερο ως creative producer, παρά “κεφάλαιο” ή “εξουσία του κεφαλαίου”. Αρκετά συχνά, δε, ξεκινώ μια παραγωγή χωρίς να έχω όλο εντελώς το budget».

Η Ρούλα Πατεράκη δήλωσε στο σάιτ oloi gia olous:"Μου χρωστούν πολλοί παραγωγοί, πάρα πολλά λεφτά, όπου και να πάω, στην καλλίτερη των περιπτώσεων, μου δίνουν τα μισά από τα συμφωνηθέντα.''

''Είναι πολλά τα χρήματα που μου οφείλουν, ακόμη και ΔΗΠΕΘΕ. Σε κάποιες περιπτώσεις κινήθηκα και συνεχίζω να κινούμαι δικαστικά", αποκαλύπτει ο θεατρικός συγγραφέας Βασίλης Κατσικονούρης και συνεχίζει: "Οι αξιόπιστοι παραγωγοί που απέμειναν είναι 2-3. Οι υπόλοιποι εκμεταλλεύονται την κρίση"
 

Κεντρικά και αρχαία θέατρα, Σοφοκλήδες κι Αριστοφάνηδες, υπέργειες και υπόγειες θεατρικές σκηνές, αναστενάζουν ...

Βροχή από εξώδικα, ασφαλιστικά, μηνύσεις, παρεμβάσεις της Επιθεώρησης Εργασίας, του ΣΕΗ κι αγωγές, σε "παραγωγούς" και θεατρικούς "επιχειρηματίες", που λυμαίνονται το χώρο.

Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, συγγραφείς, μεταφραστές, μουσικοί, ταξιθέτριες, ταμίες, ενδυματολόγοι, φωτιστές κ.α (ίσως για πρώτη φορά), συνασπίζονται απέναντι στη λαίλαπα των επικίνδυνων θεατρικών "παραγόντων".

ΤΑ ΔΑΝΕΙΚΑ.

Γνωστός σκηνοθέτης, μου εμπιστεύτηκε, ότι νέος παραγωγός του ζήτησε πρόσφατα, να ετοιμάσουν μια υπερπαραγωγή ιστορικού περιεχομένου κι αφού του ζήτησε να κλείσει τους ηθοποιούς και τους υπόλοιπους συντελεστές κι ενώ είχαν φτάσει κυριολεκτικά στο παρά πέντε, του ζήτησε ...δανεικά 30.000 ευρώ για να προχωρήσει το πρότζεκτ!

Ο ''ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΣ''.

Νέοι ηθοποιοί μου διηγήθηκαν τα κατορθώματα πρωτοεφανιζόμενου (πρόπερσι) "παραγωγού" .

Αυτός λοιπόν, υπόσχεται λαμπρές καριέρες σε νέες συγγραφείς-ηθοποιούς, εφευρίσκει βραβεία που αφού τους τα προσφέρει σε ειδικές τελετές, μετά τις.. ερωτεύεται και τους ζητά να χρηματοδοτήσουν την παράσταση. Είναι ο ίδιος, που έχει βρει τον τρόπο να "επεμβαίνει" στο σύστημα ηλεκτρονικών πωλήσεων εισιτηρίων, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι ποσοστούχοι ηθοποιοί να δουλεύουν σχεδόν δωρεάν. Το θέατρό του έχει....συνεχές πρόβλημα στη σύνδεση με το ίντερνετ και αναγκάζεται να χρησιμοποιεί χαρτάκια (!) για εισιτήρια.

Το ρεπορτάζ συνεχίζεται κι εδώ και αλλού... Στοιχεία με εξωφρενικές καταγγελίες, έχουν δοθεί αρμοδίως και πολύ σύντομα θα υπάρξει και συνέντευξη τύπου.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

Της Σεμίνας Διγενή

Πηγή: onlytheater.gr

Tags: