Το τελευταίο του βιβλίο εξέδωσε ο Μίκης Θεοδωράκης  με τίτλο «Μονόλογοι στο λυκαυγές», το οποίο είναι η συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου του «Διάλογοι στο λυκόφως. 90 συνεντεύξεις».

Τα λόγια του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη, μοιάζουν με αποχαιρετισμό!

«’Εζησα γαλήνιος, βέβαιος και ευλογημένος» αναφέρει χαρακτηριστικά σε κείμενο για την τελευταία του έκδοση.

«Το δίδυμο «Διάλογοι στο Λυκόφως» - «Μονόλογοι στο Λυκαυγές» πραγματεύεται την τελική μου προσπάθεια να συνδέσω το Τέλος και την Αρχή μιας νέας Ουτοπίας ως επιστέγασμα της ζωής και του έργου μου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό είναι το τελευταίο μου βιβλίο! Ομολογώ ότι λυπάμαι γι’ αυτό, γιατί μου άρεσε να γράφω διάφορα κείμενα και ποιηματάκια πολύ πριν αρχίσω να γράφω μουσική. Γιατί και την μουσική την έγραφα, μόνο που αντί για λέξεις έγραφα μουσικούς φθόγγους. Μπορεί άραγε αυτός που χτυπά πλήκτρα να νιώθει την ίδια μέθη, τον ίδιο ίλιγγο με μας που κρατούσαμε πένα με μελάνι είτε μολύβι που κάθε τόσο το ξύναμε για να πάρουμε μια ανάσα, μια πνοή ικανοποίησης για το έργο μας, που εκείνη τη στιγμή το θεωρούσαμε μοναδικό! Ο συγγραφέας και ο ποιητής, που έχει φτάσει σε βαθμό να τυπώνεται και να διαβάζεται, σίγουρα νιώθει σαν ημίθεος»

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρεται και στον συνθέτη, του οποίου οι φθόγγοι που είναι γραμμένοι στο χαρτί ζωντανεύουν και να πετούν σαν σμήνη πουλιών που διαπερνούν τα τείχη του πραγματικού κόσμου και γίνονται αυλοί «ήχοι ενός θεϊκού κόσμου που είναι το μουσικό του έργο, καθώς εισβάλλει σε χιλιάδες ψυχές, σκέψεις, αισθήματα, καρδιές του κάθε Ανθρώπου χωρίς διάκριση», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και συνεχίζει!

«Τι να πω λοιπόν για τον συνθέτη; Ότι είναι ένας μικρός Θεός; Όχι! Θα πω μονάχα ότι είναι ευλογημένος... Σαν τη θάλασσα, που όσο κι αν τη δέρνουν οι άνεμοι και κυματίζει, αφρίζει με χίλιους τρόπους, όμως όλα αυτά συμβαίνουν στην επιφάνειά της, γιατί λίγο πιο κάτω παραμένει ήρεμη, πανέμορφη, ευλογημένη. Το ίδιο και η ζωή μου, που τα έζησε όλα. Στον υπερθετικό. Τη χαρά και τον πόνο. Το κόκκινο και το μαύρο. Την αγάπη και το μίσος. Τον θρίαμβο και την απογοήτευση. Το φως και το σκοτάδι. Αυτή υπήρξε η ζωή μου. Η γνωστή. Γιατί την άλλη, που σας αποκαλύπτω σήμερα, την έζησα γαλήνιος, βέβαιος και ευλογημένος. Έτσι το θέλησε η Μοίρα, αυτός ο αποχαιρετισμός να συμπέσει με την εικόνα της Αγίας Μητέρας μου της προσφυγοπούλας από τον Τσεσμέ της Μικράς Ασίας, την ίδια εικόνα που είδα σε κάποια άλλη. Με τον ίδιο σας αποχαιρετώ κι εγώ».

To βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη, όπως ανασύρθηκαν από το αρχείο του και αφορά την χρονική περίοδο  1996 έως 2016.

Το Α’ μέρος έχει ως στόχο να κάνει τον αναγνώστη να εισχωρήσει στις σκέψεις και στις ιδέες του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το Β’ μέρος περιλαμβάνει με χρονολογική σειρά τις ομιλίες του, τα άρθρα και τις δηλώσεις του, κάνοντας έτσι μία ανασκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων της ζωής του.

Tags: