Το καινούργιο της φιλόδοξο στοίχημα τη θέλει σε θεατρική σκηνή να φωτίζει το «χειρόγραφο» της ζωής της-επαγγελματικής και προσωπικής.

Η Χάρις Αλεξίου παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Reallife και μίλησε για την απόφασή της να ανέβει στο θεατρικό σανίδι και να ερμηνεύσει τραγούδια της και να διαβάσει κείμενά της, αλλά και για τις απώλειες, τις νίκες της και φυσικά για τους έρωτές της.


Αρχικά, όταν ρωτήθηκε για το πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα, που φωτίζει άγνωστες πτυχές της προσωπικής και επαγγελματικής σου ζωής είπε: «Η ιδέα υπήρχε καιρό στο μυαλό μου... Να υπάρχουν ιστορίες ανάμεσα στα τραγούδια που θα ευχαριστιέμαι να τις διηγούμαι κι έτσι και τα τραγούδια μου να είναι συνέχεια της ιστορίας. Ήθελα να ζήσω με έναν πιο συγκινητικό τρόπο τη σκηνή. Να μπω σε ένα παραμύθι όχι μόνο για τους άλλους αλλά για εμένα, χωρίς όμως να είμαι ηθοποιός. Καμιά ιστορία, λοιπόν, δεν θα ήταν πιο ανεπιτήδευτη από αυτή που βγαίνει από τα προσωπικά μου βιώματα».

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον έρωτα λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο έρωτας είναι η μεγάλη δοκιμασία στην αντοχή μας. Τον έζησα, τον σκότωσα, τον πένθησα, τον αναζήτησα. Όχι, δεν την έριξα τη Χαρούλα για χάρη της Αλεξίου. Εξάλλου αυτός όταν πάρει το τιμόνι... ποια Αλεξίου; Είναι πάντως -ο άτιμος- ωραίος, αλλά και μεγάλος μπελάς»!

Στην ερώτηση αν η πορεία της είχε και «χαστούκια», είχε τραύματα, είχε πόνο και «μαχαιριές» απάντησε: «Το τραγούδι δεν σου δίνει χαστούκια κι αν συμβεί αυτό μέσα στη δουλειά, δεν αφήνει σημάδια. Σιγά το πράμα! Σκέψου πως τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα πάνω στη σκηνή και μέσα σε στούντιο ηχογράφησης! Σκέψου πόση αγάπη πήρα, πόση λατρεία. Ε, η ζωή όταν σε δει και πολύ ψηλά, σου ρίχνει και καμιά ταπείνωση, έτσι για να σε συνεφέρνει λίγο, αλλά δεν έχει άδικο. Πώς αλλιώς θα καταλάβουμε τα όρια της ανθρωπιάς μας».

Κλείνοντας, η σπουδαία ερμηνεύτρια αποκάλυψε πως διαχειρίζεται την απώλεια. «Κλαίω, στενοχωριέμαι, αρρωσταίνω, θυμώνω, ξανακλαίω, τρώω πολύ, κλαίω πάλι ξανατρώω και μετά κάνω δίαιτα, αγοράζω καινούργια ρούχα και κραγιόν και σκουλαρίκια και διάφορα τέτοια. Οι απώλειές μας είναι όλα τα υπέροχα πράγματα που έχουμε ζήσει. Ε, τι να κάνουμε θα έρθουν κι άλλα. Οι άνθρωποι που χάνουμε δεν θα γυρίσουν ποτέ, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον χρόνο».