Η αταξία στην τάξη, ένα γυμνάσιο στην Κεφαλονιά του '65 κι ένας φωτισμένος καθηγητής, που δεν αφήνει λέξη να πέσει κάτω, ίσα - ίσα μάλιστα, επειδή βέβαια έχει λόγο γι΄αυτό..

Πρόκειται για το νέο βιβλίο του Στέφανου Τζαννετάτου, το οποίο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ανατολικός. Το rEbelo είναι ένα σχολικό, σατυρικό, ηθικοπλαστικό ανάγνωσμα που θα κερδίσει τους αναγνώστες.

ΤΕΛΙΚΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ.jpg
O νεαρός Στράτος Τζώρτζης υπηρετεί ως νεοφερμένος καθηγητής σε ένα εξατάξιο γυμνάσιο της Κεφαλονιάς, αρκετά απόμερο - στην επαρχία της επαρχίας. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του '60.

ΤΕΛΙΚΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ.jpg
Με τον αέρα των πρόσφατων φοιτητικών του χρόνων να πνέει ακόμη ούριος, περίεργος για κάθε τι καινούριο - είτε αυτό λέγεται Φύση με τον μικρόκοσμό της είτε εφηβική αταξία, αφροσύνη κι αφοσίωση - κι ενστικτώδης υπονομευτής του κάλπικου είτε του επιβεβλημένου στοιχείου της σχολικής καθημερινότητας.

Έχει την πέμπτη και την έκτη.

Ορισμένες φορές η καρδιά χτυπάει μαζί τους. Αυτό είναι το ζητούμενο - αυτό είναι ΟΛΟ!

Μία μέρα κατά τη διάρκεια των πασχαλιάτικων διακοπών φθάνει στο νησί για το γύρισμα της πρώτης ποιοτικής ταινίας της με τον Τάκη Κανελλόπουλο η Τζένη Καρέζη και πέφτει θύμα κλοπής. Γίνεται σούσουρο.

καρεζη.jpg
Το απόκτημα θα προσφερθεί αργότερα στον Τζώρτζη σαν δώρο αποχαιρετιστήριο από τους μαθητές της έκτης. Στον αφοσιωμένο θαυμαστή της. Μπορεί να αρνηθείς μία τέτοια προσφορά, όταν έχει κίνητρο την αγάπη; Μπορεί να ελπίζει η πρωταγωνίστρια;

Το "rEbelo" ��ίναι μια πικάντικη σχολική νουβέλα με αντιαυταρχική χροιά και σκόπευση, που τοποθετεί την παραγνωρισμένη αξία της ευχαρίστησης στην προωθημένη εκπαιδευτική θέση που της ανήκει.

Πάρτε μία γεύση για το βιβλίο από το παρακάτω απόσπασμα:

Το μάθημα της Λυρικής ποίησης τελείωσε, η τάξη έχει αδειάσει- φαιδρολογώντας καθυστερώ λίγο, ώσπου να περάσω στο βιβλίο της ύλης τη σημερινή ενότητα μαζί με κάτι παλιότερα υπόλοιπα- όταν σου πιάνουν την κουβέντα στο διάλειμμα, τι να πρωτοκάμεις κι εσύ;
Ένας παράξενος θόρυβος τραβάει την προσοχή μου- στα πίσω θρανία ακούγονται τριξίματα.
Η Ανθοδέσμη έχει κάτσει στα πόδια του Παντελή και κουνιέται ρυθμικά πέρα-δώθε.
Ο υιός της απ��λείας- πρώτο ανάστημα!- είναι καθισμένος στην άκρη του θρανίου με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο- εκείνη είναι πιο κοντή.
Με κοιτάζουν.
Στα μάτια.
Πάει πολύ- μάλλον.
Ίσως.
Το ύφος τους παραπέμπει πιο πολύ σε σκανταλιά, παρά σε οτιδήποτε άλλο.
"Ωραία δεν είναι;" της λέω με όλο το θάρρος!
Διαμαρτύρεται.
"Μα τι νομίσατε, κύριε; Φίλοι είμαστε με τον Παντελή!"
Τώρα μάλιστα! Λες κι εδώ είναι το υήτημα κι όχι ο άγαρμπος πήδος- ανάμεσα στο αισθητικά και το ερωτικά Ωραίο, στην αρχαία λυρική Σαπφώ και την τριζάτη νιότη τους!
"Μα κύριε, φίλοι είμαστε!" επιμένει η Ανθοδέσμη, χωρίς να πάψει να κουνιέται πέρα-δώθε- έχει το πιο αθώο ύφος, μόνο τα μάγουλά της είναι κάπως πιο ρόδινα.
Ο Παντέλαρος την κρατάει γερά- δεν έχει φόβο να του πέσει.
Ωραία! Δεν μπορεί καλύτερα!
"Σε ποιον τα πουλάς αυτά, Ανθοδέσμη;" της λέω υψώνοντας τη φωνή, για να αλεγράρω κάπως την κατάσταση."Όλος ο κόσμος έχει φίλους, τι πάει να πει αυτό; Ότι έχουμε δηλαδή το ελεύθερο να καθόμαστε πάνω σε όποιον κι όποια θέλουμε;"
Συνελόντι ειπείν- που λένε κι οι γλωσσοπλάστες φιλόλογοι.
"Τι θα φάμε σήμερα;"
"Ψωλιόνους!"
Πορεύου και αμάρτανε!

Επικοινωνία με το συγγραφέα: stzanetatos@gmail.com