«Ο Ηγέτης ως Ενσάρκωση του Θεσμού», είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου της κ. Ιωάννας Τσιβάκου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ι. Σιδέρης».

Η συγγραφέας προβαίνει σε αναλυτική ανασκόπηση όχι μόνο της μορφής του πολιτικού ηγέτη, αλλά και των θεσμών του κράτους που αυτός ενσαρκώνει.

Στη συνεχή διερώτηση της ελληνικής κοινωνίας αν θα βρεθεί κάποιος ηγέτης που να την βγάλει από τα αδιέξοδα, η κ. Τσιβάκου εξετάζει τα χαρακτηριστικά του άξιου ηγέτη, αυτού που δεν θα περιοριστεί στο καλαφάτισμα του ρημαγμένου σκαριού της χώρας μας, αλλά ως εμπνευσμένος ναυπηγός θα του δώσει νέο σχήμα για να διατρέξει τις σύγχρονες φουρτουνιασμένες θάλασσες.

Ο ηγέτης, όπως προβάλλει από τις σελίδες του βιβλίου, δεν είναι απλώς η προσωπικότητα που εκπροσωπεί τους ανώτατους θεσμούς της πολιτείας, αλλά η πνευματική ύπαρξη που με όλες τις σωματικές της δυνατότητες χαρίζει υπόσταση και δυναμική στον θεσμό για λογαριασμό του οποίου ομιλεί. Ακριβώς γι’ αυτό, το μέτρο αξιοσύνης του ηγέτη δεν μπορεί να περιορίζεται στις διοικητικές του δεξιότητες, αλλά να συμπεριλαμβάνει την ικανότητά του να ενσαρκώνει πειστικά, σ’ ένα ανώτατο επίπεδο, τα ιδεώδη και τους σκοπούς της πολιτείας.
λλλλσκισ.jpg

Ο ηγέτης/κυβερνήτης είναι το ένα σκέλος της σχέσεως ηγεσία��, της οποίας το άλλο σκέλος είναι ο λαός. Αυτή τη σχέση «κυβερνήτη-κυβερνωμένων- οφείλει να διερευνήσει μια κοινωνία εγκύπτοντας στο ιστορικό της παρελθόν, προκειμένου να συνειδητοποιήσει ποιο τελικά από τα δύο έχει γι’ αυτήν πρωταρχική σημασία: ο θεσμός ή ο ηγέτης.

Τις διαχρονικές εμπειρίες της σχέσεως ηγεσίας που διαμορφώθηκαν στην ελληνική κοινωνία –από τα αρχαία χρόνια ως τις μέρες μας- περιγράφει η κ. Τσιβάκου σε αρκετές σελίδες της εργασίας της, βοηθώντας μας να καταλάβουμε τις ρίζες ελληνικών αρετών –όπως της ανδρείας, της ελευθερίας, της κοινωνικής συμμετοχής και αλληλεγγύης- αλλά και των προκαταλήψεων που σφυρηλάτησαν τις απαιτήσεις μας για τον ηγέτη. Επίσης, μας ωθεί να κατανοήσουμε τα αίτια που καθόρισαν την εκ μέρους μας υποτίμηση των κρατικών, συγκεντρωτικών θεσμών, καθώς και την τάση μας να υποκύπτουμε εύκολα σε λαϊκίστικες υποσχέσεις που βασίζονται σε ψευδή ιδεώδη και μη ρεαλιστικές στοχεύσεις. Απέναντι στη δική μας παράδοση και πολιτισμική κληρονομιά, αντιπαρατίθεται αυτή των δυτικών κοινωνιών, έτσι ώστε η σύγκριση να βαθαίνει τη γνώση μας για τον εαυτό μας αλλά και για τους άλλους.

Η προβληματική της σωματικής αντίληψης ως πρώτης, αυθόρμητης αντίδρασης στις σχέσεις μας με τους άλλους, και η απορρέουσα από αυτήν θεωρία της ενσώ��ατης γνώσης, διατρέχουν ρητά ή υπόρρητα όλο το κείμενο. Το σώμα (ως μορφή στην οποία εντάσσεται και το πρόσωπο) είναι αυτό που προϊδεάζει τον πολίτη για τη δεξιοσύνη του ηγέτη, για τις ηθικές του αρετές και την στιβαρότητά του ως προς το διοικείν. Είναι ένα είδος διεπαφής μεταξύ «κυβερνήτη-κυβερνωμένων», με τη βοήθεια της οποίας ανοίγονται οι πύλες για την είσοδο αμφοτέρων σε πεδίο διαλογικής συνύπαρξης. Βεβαίως το εξωτερικό κάλλος του ηγέτη είναι ένα κλειδί για το άνοιγμα αυτών των πυλών. Αυτό το κάλλος ωστόσο θα αντέξει στις δοκιμασίες του χρόνου εφόσον δεν αποδειχθεί εικονική κατασκευή, παρά ενσάρκωση του νοήματος που κρυφοκαίει στα μύχια της κοινωνίας του. Αν κατορθώσει η μορφή του ηγέτη να επιβεβαιώσει τη συγγένειά της με αυτό το νόημα· αν οι πράξεις του δεν διαψεύσουν την αλήθεια που οι πολίτες διαισθάνθηκαν κατά την επαφή μαζί του με λίγα λόγια, αν ο ηγέτης καταστεί πομπός εμψυχωτικών αληθειών για την ευρυθμία του κράτους, τότε δεν θα επιτύχει απλώς τη νομιμοποίησή του, αλ��ά και την αμέριστη εμπιστοσύνη των κυβερνωμένων στο έργο του.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Πίσω από κάθε προβληματισμό της ελληνικής κοινωνίας για την έξοδό της από την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση, υποκρύπτεται σαν κρυφός καημός το αίτημά της για έναν άξιο πολιτικό ηγέτη. Αναζητώντας τα χαρακτηριστικά αυτού του ηγέτη, το βιβλίο προσεγγίζει τη σχέση ηγεσίας και πραγματεύεται τα στοιχεία βάσει των οποίων μια κοινωνία, και δη η ελληνική στην ιστορική της διαδρομή, φαντασιώνεται και αναπαριστά το επιθυμητό πρόσωπο του ηγέτη της.

Το πρόσωπο του ηγέτη, η στάση, ο λόγος και το ύφος του, αναδεικνύονται ως εκφάνσεις του πνευματικού του αναστήματος, ως ενδείξεις των τρόπων με τους οποίο��ς αφομοίωσε τα ιδεώδη της κοινωνίας του. Οι τρόποι αυτοί κρίνονται από τη συγγραφέα στην προοπτική των κρατικών θεσμών και της ικανότητας του ηγέτη να προβάλλει ως ενσαρκωτής και αναμορφωτής τους.