Ο Διονύσης Σαββόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε αποκάλυψε μεταξύ άλλων πως κάνει την αυτοκριτική του, αλλά δεν αφήνει να τον φάει η μιζέρια. «Όταν πέφτω, σηκώνομαι και συνεχίζω όπως κάνουν τα παιδιά. Δεν μένω ξάπλα καταγγέλλοντας αυτόν που με έσπρωξε και φωνάζοντας το 100».

Όταν ρωτήθηκε για το αν έχουμε τελειώσει με τη βία και τον λόγο μίσους μέσα στην κοινωνία έδωσε μια αφοπλιστική απάντηση.

«Έχω την εντύπωση ότι έχουν κάπως κοπάσει τελευταία. Μακάρι. Αν πάντα για όλα φταίνε οι άλλοι, τότε πως θα φτάσουμε στη συναίνεση; Πέντε χρόνια ακούμε από τους πολιτικούς ότι πρέπει να υπάρξει εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.Το λένε κάποια ώρα και ύστερα το ξεχνάνε. Σαν να μην είναι πολιτικοί της σκέψης αλλά της ώρας, όπως τα παϊδάκια».

Όσο για το αν έχει πιστέψει στη διαίρεση μνημονιακών –αντμνημονιακών είπε: «Δεν πιστεύω στις διαιρέσεις, αντιθέτως πιστεύω ότι πρέπει να αμυνόμαστε απέναντι σε όποιον εκφέρει δικαστικό λόγο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον Ιούνιο ο λαός δεν πήγε να ψηφίσει μνημονιακά-αντιμνημονιακά. Πήγε και ψήφισε κατά πλειοψηφία Αλέξη Τσίπρα. Το αποτέλεσμα ήταν σαν το στιχάκι του Λουδοβίκου των Ανωγείων: «Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι»».

Στην ερώτηση για το αν του αρκεί όταν το κοινό διαφωνεί με τις απόψεις του και αποδέχεται το έργο του δήλωσε: «Δεν αποδίδω ιδιαίτερη σημασία ούτε στις απόψεις μου, ούτε στα τραγούδια μου. Δεν τα θεωρώ όλα αυτά καλύτερα από πολλών άλλων. Μιλώ και τραγουδώ με ανοιχτή ψυχή, δηλαδή με ειλικρίνεια. Αν μου αμφισβητήσεις αυτή την ειλικρίνεια, εγώ μαραίνομαι».