Το περασμένο Σάββατο έφυγε από τη ζωή η σπουδαία ερμηνεύτρια, Αλεξάνδρα Κυριακάκη.
Ταλαντούχα, χαρισματική και δημοφιλής, διέγραψε επί 13 χρόνια τη δική της πορεία στο ελληνικό τραγούδι, έχοντας συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Νότη Μαυρουδή.
Όταν πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου της ο αν. υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης, έκανε την εξής δήλωση: «Ξεκίνησε ως ηθοποιός και μάλιστα πλάι στον Μάνο Κατράκη, καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια και μάλιστα πλάι στον Μάνο Χατζιδάκι, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Νότη Μαυρουδή. Ηταν εκλεκτική η Αλεξάνδρα. Και παρότι αποσύρθηκε νωρίς από το τραγούδι, άφησε το αποτύπωμα μιας γνήσιας, εκφραστικής και αγαπητής στον κόσμο ερμηνεύτριας. Εκφράζω τα βαθιά μου συλλυπητήρια στους οικείους της».
ρθκετκτκ.jpg
Λίγα λόγια για την ερμηνεύτρια:
Ξεκίνησε την πορεία της στον καλλιτεχνικό χώρο ως ηθοποιός στο πλευρό του Μάνου Κατράκη στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο σε ηλικία 15 ετών, αλλά σύντομα στράφηκε στο τραγούδι για βιοποριστικούς λόγους, όπως είχε δηλώσει η ίδια.
Πρωτοεμφανίστηκε δίπλα στον Γιάννη Πουλόπουλο γύρω στα 1970, αλλά πιο γνωστή έγινε τα επόμενα χρόνια όταν βρέθηκε στο πάλκο δίπλα στον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Γιάννη Παπαϊωάννου. Η πρώτη της δισκογραφική παρουσία πραγματοποιείται το 1970, με την ενορχήστρωση του Νάκη Πετρίδη, σε μια επανεκτέλεση του τραγουδιού «Η δουλειά κάνει τους άντρες» των Μάνου Λοΐζου-Λευτέρη Παπαδόπουλου, που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή τραγουδιών της Philips «Λαϊκή παρέλασις», με επανεκτελέσεις επιτυχιών της εποχής.
Το 1973 η Αλεξάνδρα, στο πλευρό του Βασίλη Τσιτσάνη, σιγοντάρει τον συνθέτη στα «Μούρα», που συμπεριλαμβάνονται το 1977 στον μεγάλο δίσκο «Ο Βασίλης Τσιτσάνης τραγουδά μεγάλες επιτυχίες του 1966-1977». Στο πλευρό του Τσιτσάνη καταγράφεται και η επόμενη συμμετοχή της. Στο μεγάλο δίσκο «Τα ωραία του Τσιτσάνη», που κυκλοφορεί το 1973 από την Columbia, με επανεκτελέσεις τραγουδιών του, από τους Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταμάτη Κόκοτα, Δήμητρα Γαλάνη, η Αλεξάνδρα ερμηνεύει ένα κλασικό χασάπικο του συνθέτη, που είχε πρωτοτραγουδήσει η Μαρίκα Νίνου το 1950, με τίτλο «Κάθε βράδυ λυπημένη». Συνεχίζει την μουσική πορεία της κυρίως με διασκευές, ενώ τραγουδά σε πρώτη εκτέλεση τόσο Γιάννη Μαρκόπουλο (στον δίσκο Ανεξάρτητα, 1975), όσο και Γιώργο Ζαμπέτα (Η Δική Μας η Αγάπη, 1978).
Το 1976 η Αλεξάνδρα παρουσιάζει στη Λύρα τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, με τίτλο «Στο σταυροδρόμι», με δώδεκα επανεκτελέσεις ρεμπέτικων και παλιών λαϊκών τραγουδιών, με ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας του Χρήστου Νικολόπουλου. Την ίδια χρονιά επίσης, κρατά το κύριο τραγουδιστικό μέρος, ερμηνεύοντας καινούργιες δημιουργίες, σε μια ιδιαίτερη εργασία του Νότη Μαυρουδή και του 'Ακου Δασκαλόπουλου, τις «Ζωγραφιές απ'τον Θεόφιλο», με 12 τραγούδια εμπνευσμένα από τις εικόνες του κορυφαίου ζωγράφου. Στο ίδιο μήκος κύματος με το «Σταυροδρόμι», το 1977 κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος της Αλεξάνδρας, με τίτλο «Αλεξάνδρα 2-Κάθε βράδυ» με επανεκτελέσεις ρεμπέτικων και παλιών λαϊκών και πάλι με την επιμέλεια του Χρήστου Νικολόπουλου.
Το 1980 η Αλεξάνδρα έρχεται σε επαφή με το υλικό του Μάνου Χατζιδάκι, ηχογραφώντας δεκατρείς δημιουργίες του, σε ένα δίσκο που τιτλοφορείται «Η Αλεξάνδρα στα λαϊκά του Μάνου Χατζιδάκι». Πέντε από τα τραγούδια σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη, είχαν ακουστεί, σε πρώτη εκτέλεση, από τον Στέλιο Μαρκετάκη, στον κύκλο «Για την Ελένη» το 1978. Η τελευταία παρουσία της στη δισκογραφία είναι τον Φλεβάρη του 1983 με το δίσκο «Η Αλεξάνδρα τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι-Βασίλη Τσιτσάνη». Συμμετέχει παίζοντας μπουζούκι και τραγουδώντας ο ίδιος ο Βασίλης Τσιτσάνης, σε μια από τις τελευταίες ηχογραφήσεις του για τη δισκογραφία.
Η Αλεξάνδρα Κυριακάκη εγκατέλειψε εντελώς τη δισκογραφία μετά το 1983 και δεν επέστρεψε ποτέ σ' αυτήν. Δεν εγκατέλειψε ωστόσο εντελώς το τραγούδι: κατά τη δεκαετία του 1990 έπαιζε ζωντανά με τον ταμπουρά της στο Cafe Παράσταση (τότε την προσέγγισε ξανά ο Χατζιδάκις, για να γίνει ακόμα ένας δίσκος, αλλά αρνήθηκε), ενώ το 2003 έκανε μία ακόμα εμφάνιση, στο 5ο Αφιέρωμα στις Γυναικείες Φωνές. Πλην αυτών, ωστόσο, παρέμεινε από επιλογή εντελώς εξαφανισμένη από τη μουσική επικαιρότητα.