Στην πορεία της ζωής μας κάνουμε όνειρα, άλλοτε μικρά, άλλοτε μεγάλα. Για εμένα ένα από αυτά ήταν να καταφέρω κάποια στιγμή να πάρω συνέντευξη από την θρυλική μορφή της κρητικής μουσικής…τον Ψαραντώνη.

Και αυτή η στιγμή έφτασε. Όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο και του ζήτησα δειλά να μου ανοίξει την καρδιά του, εκείνος μου απάντησε: «Ό,τι θέλεις παιδί μου»!

Ήθελα να μάθω τόσα πολλά για εκείνον που δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω. Σκέφτηκα λοιπόν, να πάρω το νήμα της ζωής του από την αρχή και να κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, τότε δηλαδή που γίνεται η πρώτη του «συνάντηση» με την μουσική.

Η απάντησή του απλή και λακωνική: «Παιδί μου, η μουσική είναι η ίδια η ζωή. Το είχα μέσα μου».

ψαραντωνης2.jpg

Έζησε δίπλα σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη αυτού του τόπου, τον Νίκο Ξυλούρη. Όταν λοιπόν, του ζητώ να μου πει τι είναι αυτό που έχει κρατήσει από εκείνον μου λέει: «Οι αναμνήσεις πολλές. Ότι κι αν πω είναι λίγο».

Έχει μια ευρεία αναγνώριση τόσο από ανθρώπους που αγαπούν την παραδοσιακή κρητική μουσική όσο και από πολύ μεγάλο ρεύμα της νεολαίας που τον έχει χαρακτηρίσει ως τον «Τζίμι Χέντριξ της ελληνικής λύρας». Άραγε, που πιστεύει ότι οφείλεται κάτι τέτοιο; Στον τρόπο που παίζει την λύρα; Στην δωρικότητά του; Στην αρχαιοελληνική του φιγούρα; Στον μοναδικό τρόπο που ερμηνεύει τα τραγού��ια ή μήπως το πάντρεμα του παραδοσιακού με τον σύγχρονο ήχο;

Η απάντησή του αφοπλιστική, αλλά και με δόση χιούμορ: «Εμένα μ' αγαπούνε οι κουζουλοί και τα κοπέλια και αυτό είναι, που βγαίνει από μέσα μου».

Στην συνέχεια, του ζητώ να μου πει την άποψή του για το Νεοκρητικό ρεύμα, αλλά και αν υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που ξεχωρίζει. «Νεωτερισμοί δεν υπάρχουν. Υπάρχει παράδοση. Υπάρχουν πολλά φυτώρια στο σωστό δρόμο. Το καλό θα μιλήσει μόνο του», είπε και συμπλήρωσε: «Ο κόσμος έχει στραφεί σε πιο ποιοτική μουσική. Έχει καλύτερο κριτήριο».

Όλα αυτά τα χρόνια «ο προστάτης της κρητικής λύρας» έχει καταφέρει να διαγράψει μια λαμπρή πορεία στην μουσική. Δράττομαι της ευκαιρίας και ζητώ την γνώμη του για το που οφείλεται η παρακμή των τελευταίων δεκαετιών και πως θα μπορούσε να ανατραπεί κάτι τέτοιο εφόσον υπάρχουν σπουδαίοι καλλιτέχνες: «Οι εκπτώσεις φέρανε την πτώση. Αυτοί που πρέπει να μιλούν είναι οι αληθινοί, οι πνευματικοί και οι καλλιτέχνες».

Η αγάπη του για την ελληνική μυθολογία και την φύση είναι γνωστή και αυτό είναι ευδιάκριτο και στα τραγούδια του. Αναρωτιέστε πως το δικαιολογεί; Με έναν πολύ απλό τρόπο: «Θεός είναι η φύση. Αν δεν τη σεβόμαστε μας τιμωρεί. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Πρέπει να γυρίσουμε στις κλασσικές αρχαιοελληνικές μας αξίες και στην παράδοσή μας. Ο σπόρος υπάρχει μέσα μας. Και ναι (η φύση) αποτελεί πηγή έμπνευσης για εμένα».

Η μουσική είναι το παν γι’ αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος αν και μας κάνει υπερήφανους διεθνώς παραμένει ταπεινός.

«Ο έρωτας και η μουσική είναι το ίδιο», μου λέει και δεν διστάζει να μου αποκαλύψει ότι έχει επιρροές από όλους τους καλούς μουσικούς από όπου κι αν είναι και προσθέτει: «Η μουσική είναι παγκόσμια γλώσσα και ο μουσικός κάνει το πάντρεμα γιατί υπάρχει κοινό συναίσθημα».

Ο Ψαραντώνης έχει συνεργαστεί με καταξιωμένους καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών οι Χαϊνηδες, Δαιμόνια Νύμφη παίζοντας μια πιο εναλλακτική μουσική. Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται αν θα δούμε και άλλες τέτοιες συνεργασίες στο μέλλον. Η απάντησή του ξεκάθαρη: «Όπως και ότι έρθει»!

Άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός ότι ο Nick Cave έχει υποκλιθεί μπροστά στ�� παίξιμο του γνωστού λυράρη. Η πιο πρόσφατη συνεργασία του αφορά το soundtrack της ταινίας:«Loin Des Hommes», όπου δύο από τις συνθέσεις συμμετέχει ο κορυφαίος μουσικός.

ψαραντωνης3.jpg
(Ο Ψαραντώνης με την κόρη του, Νίκη)

Μιλώντας για ταινίες του κάνουμε και μια αναφορά στο ντοκιμαντέρ «Οικογενειακή Υπόθεση»: «Το ντοκιμαντέρ αφορά την οικογένεια και τη ζωή του Γιώργη Ξυλούρη (Ψαρογιώργη) Δεν έχει να κάμει με τον Νίκο, Αντώνη, Γιάννη και τους νεότερους Λάμπη και Νίκη. Σαν οικογενειακή υπόθεση υποστηρίζουμε την προσπάθεια».

Λίγο πριν το κλείσιμο αυτής της ωραίας συζήτησης κάνουμε μια μικρή παρένθεση και του ζητώ να σχολιάσει την πολιτική κατάσταση της χώρας μας, αλλά και να μου πει αν είναι αισιόδοξος για το μέλλον. «Ο απαισιόδοξος παραδίδεται. Εγώ αντιστέκομαι γιατί θέλω να 'μαι παλικάρι. Πρέπει η αλλαγή να αρχίσει από τον εαυτό μας».

Για το τέλος, ο μοναδικός Ψαραντώνης, ο οποίος πάνω στην σκηνή κλείνει τα καταπράσινα μάτια του, γιατί σύμφωνα με εκείνον βλέπει με κλειστά μάτια, αφιερώνει σε όλους εμάς την εξής μαντινάδα:«Σε κάθε δύσκολη στιγμή, α που θα συναντήσω βάνω το μπέτη μου μπροστά και δε γυρίζω πίσω».

Συνέντευξη: Μίτση Σκέντζου