Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 89 ετών στον Κυανό Σταυρό, όπου νοσηλευόταν με πνευμονική λοίμωξη ο θεατρολόγος, ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρης Σπάθης.

Πρ��κειται για έναν από τους συστηματικούς μελετητές της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την προεπαναστατική θεατρική κίνηση στα χρόνια του Διαφωτισμού και το θέατρο του 18ου και 19ου αι., ασχολήθηκε με το έργο του Ξενόπουλου, τον ρεαλισμό στο νεοελληνικό δράμα των αρχών του 20ού αιώνα και ενδιαφέρθηκε για τη σκηνοθεσία στην Ελλάδα και φυσιογνωμίες της ελληνικής σκηνής του 20ού αιώνα, όπως ο Χρηστομάνος, ο Ροντήρης, ο Κουν, ο Σεβαστίκογλου.

Ο Δημήτρης Σπάθης γεννήθηκε στο Κάιρο το 1925, σπούδασε θεατρολογία (1950-1955) στη Σχολή Θεατρολογίας του Κρατικού Θεατρικού Ινστιτούτου στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ και έκανε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Τμήμα Ιστορίας του Θεάτρου στο Ινστιτούτο Ιστορίας των Τεχνών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ στη Μόσχα, όπου εργάστηκε ως ερευνητής (1958-1965).

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1965 άσκησε κριτική θεάτρου στο περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης. Στη διάρκεια της Δικτατορίας αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, ενώ στην μεταπολίτευση δίδαξε ιστορία θεάτρου σε Δραματικές Σχολές (Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου, ΚΘΒΕ, Θεάτρου Τέχνης) ως το 1984.

Από το 1983 άρχισε την πανεπιστημιακή του καριέρα, διδάσκοντας Ιστορία του Ευρωπαϊκού και του νεοελληνικού θεάτρου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Συνταξιοδοτήθηκε ως τακτικός καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο δίδασκε από το 1991.