Έφυγε από τη ζωή η διακεκριμένη καλλιτέχνιδα στη χαρακτική, το ψηφιδωτό και στην τέχνη της ταπισερί, Ζιζή Μακρή, σε ηλικία 90 ετών.

Γεννήθηκε το 1924 στο Βελιγράδι και είχε γαλλοσερβική καταγωγή. Σπούδασε χαρακτική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, την περίοδο 1946- 1950 με δάσκαλο, τον μεγάλο χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη. Στο Παρίσι γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, Έλληνα γλύπτη, Μέμο Μακρή. Το 1951 το ζεύγος απελάθηκε από τη Γαλλία λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εγκαταστάθηκαν στη Βουδαπέστη, όπου οργάνωσαν την καλλιτεχνική και κοινωνική τους δράση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Το 1960 ήρθε στην Ελλάδα ως μέλος μυστικής αποστολής, συνελήφθη και φυλακίστηκε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ για έναν χρόνο, με την κατηγορία φυγάδευσης παράνομου στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τα χρόνια του εγκλεισμού της ως πολιτική κρατούμενη, φιλοτέχνησε τη σειρά των ξυλογραφιών της φυλακής (1961- 63), τα οποία εκτέθηκαν το 1964 στον «Ζυγό».

apebiose-i-xaraktria-zizi-makri.jpg
Σταθμός στην καλλιτεχνική της πορεία ήταν η εικονογράφηση των ποιημάτων του Πωλ Ελυάρ, η σειρά των ξυλογραφιών με θέμα το βιομηχανικό τοπίο του Τσέπελ της Ουγγαρίας (1958-1960), η εικονογράφηση βιβλίων, μεταξύ των οποίων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Γιάννη Ρίτσου.
Η Ζιζή Μακρή τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο ��ούνκατσι (1959, 1963), καθώς και με το βραβείο του εξαίρετου καλλιτέχνη (1984), την ανώτατη διάκριση για τις εικαστικές τέχνες της Ουγγαρίας. Βραβεύτηκε σε παγκόσμιους διαγωνισμούς, στο Βερολίνο το 1953, στη Βαρσοβία το 1955, στη Μόσχα το 1957, στη Γενεύη το 1963.
Είχε πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις και συμμετάσχει σε ομαδικές σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως στην Αβάνα, στην Ουάσιγκτον το 1986, στη Λευκωσία το 1990. Στην Ελλάδα, πριν τέσσερα χρόνια, το Μουσείο Μπενάκη είχε αποτίσει φόρο τιμής στο έργο της χαράκτριας, ενώ η τελευταία της έκθεση πραγματοποιήθηκε την περασμένη άνοιξη, στην γκαλερί «Άστρα».