Όπως σας είχαμε γράψει στο star.gr, στο τέλος της παράστασης «Φάουστ» του Μιχαήλ Μαρμαρινού, εμφανιζόταν για λίγα λεπτά επί σκηνής ένα σκύλος «αδύνατος», γεγονός που προκάλεσε τις αντιδράσεις των φιλόζωων, κάνοντας λόγο για υποσιτισμένο σκύλο, οπότε και απομακρύνθηκε.
«Ο σκύλος ανήκει στην ράτσα Lévrier Greyhound, τα οποία από την φύση τους είναι πολύ αδύνατα αθλητικά σκυλιά αγώνων, ανεξαρτήτως σίτισης» είχε γράψει σε ανακοίνωση της , η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Μιχαήλ Μαρμαρινός, απαντά σε όλους αυτούς που αντέδρασαν, με επιστολή του:
«Μεφιστοφελής : Να ‘μαστε πάλι στα όρια της λογικής μας! Εκεί, που εσείς οι άνθρωποι παθαίνετε σκοτοδίνη…
Για το σκύλο…

Όλον αυτόν τον καιρό, συνειδητά σιωπηλός, παρακολουθώ - όχι χωρίς κάποια θλίψη - όλο αυτό το μανιφέστο ενός ανορθολογικού φανατισμού να εκτυλίσσεται μπροστά μου, ακριβώς δίπλα μου, εξ αφορμής ενός υπέροχου, αθλητικού, μαύρου σκύλου ράτσας.

Ένα συμβάν - μια αστραπιαία εμφάνιση μόλις 45 δευτερολέπτων, μετά από 3.30 ώρες παράστασης του Φάουστ - στέκεται ικανό να βυθομετρήσει τοπικά την κατάσταση μιας κοινωνίας, αποκαλύπτοντας - όπως ακριβώς και στον Φάουστ - ότι εκείνο το δυσδιάκριτο πέρασμα από τον Μεσαίωνα στα πρώτα βήματα του διαφωτισμού / ορθολογισμού, ούτε τόσο κατακτημένο είναι, ούτε τόσο μακριά όσο θα ελπίζαμε…

Ένα απλό, καθαρό - προσεχτικά σχεδιασμένο στην κάθε του πτυχή - συμβάν, φέρνει στην επιφάνεια:

α) την πραγματικότητα και τα λογικά όρια ενός πρόχειρου, ολοκληρωτικής απολυτότητας στη διακήρυξή του, νόμου, ( απ’ αυτούς που πολύ συχνά και εύκολα σχεδιάζονται και “παραχωρούνται” σε ανύποπτο χρόνο κάτω από την πίεση “ευαίσθητων “ ψηφοφόρων )

β) έναν φασιστικού τύπου εντυπωσιακό φανατισμό "ζωόφιλων" - ατόμων ή οργανώσεων - οι οποίοι , με την επικουρεία της λέπρας ενός δήθεν ελ��ύθερου διαδικτυακού δημόσιου βήματος, μεταδίδουν και αναμεταδίδουν όλη τη σκοτεινή ερημιά της ψυχής τους χωρίς έλεος ή διαφυγή.

Μια κατ’ εξοχήν μνησίκακη, αγελαία φωνή, συχνά κρυμμένη στην ηλεκτρονική ημι-ανωνυμία του διαδικτύου, ανεξέλεγκτη φυσικά, που διαρρηγνύει ιμάτια ευαισθησίας για το “μαρτύριο” του σκύλου και εξακοντίζει κραυγές - τραγικά ομόηχες με κάποιες που ακούγονταν κάποιους αιώνες πίσω και που έστελναν στη πυρά πρόσωπα και ιδέες – υπενθυμίζοντας ένα ζοφερό ��αρελθόν σε συνέχειες…
Κάντε μου μια χάρη: διαβάστε ή ξαναδιαβάστε τον “Φάουστ”. Θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ και θα ανακαλύψετε όλες τις “επικαιρότητες” που τον γέννησαν.
Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ εδώ με το ότι ο σκύλος ουδόλως βασανίζεται, ότι δεν υποσιτίζεται ή ταλαιπωρείται, ότι έρχεται λίγο πριν εμφανιστεί με τον άνθρωπό του που ζουν μαζί, ότι ανήκει σε μια υπέροχη αθλητική ράτσα – όλα αυτά και άλλα έχουν ειπωθεί και βρίσκονται στη διάθεση κάθε πραγματικά ενδιαφερόμενου να μάθει την αλήθεια του σκύλου. Θα ήθελα να σταθώ όμως στο γεγονός ότι κανείς από τους “ζωόφιλους”:

α) δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αναζητήσει την αλήθεια για το διακύβευμα
β) δεν αισθάνθηκε ούτε εξέφρασε την παραμικρή αμφιβολία για τη γνώμη του ή έστω, μήπως ελλοχεύει κάπου κάποια άλλη πιθανότητα...

Είναι κρίμα να αποδεικνύεται καθημε��ινά σχεδόν πως – όπως διάβασα χθες από άλλη αφορμή – “σε χώρα φανατισμού και κραυγών ποιος νοιάζεται για την αλήθεια των πραγμάτων;”

Μ. Μαρμαρινός

ΥΓ (Έχει πάντα ενδιαφέρον όταν το θέατρο προκαλεί τα όρια της συνήθειάς μας. Όλων των ειδών τα όρια... Επ’ αυτού, θα επανέλθω.)
Από αυτήν τη θέση, θα ήθελα να ευχαριστήσω όσες φωνές ορθώθηκαν να ονομάσουν το αυτονόητο. Για τους άλλους, ας θυμούνται πως ο φανατισμός είναι η τελευταία ελπίδα της απελπισίας».