Ήταν και πάλι Παρασκευή και 13 Αυγούστου, έξι χρόνια πριν. Ωστόσο εκείνο το καλοκαίρι οι αθηναίοι δεν είχαν αδε��άσει την Αθήνα. Αντιθέτως, η ελληνική πρωτεύουσα ήταν πόλος έλξης χιλιάδων επισκεπτών από όλον τον κόσμο. Οι πάντες πρόσμεναν το βράδυ με ανυπομονησία. Η χώρα ζούσε στην φρενίτιδα των Ολυμπιακών Αγώνων – και αγωνιούσε για την τύχη του Κώστα Κεντέρη και της Κατερίνας Θάνου, που λίγες ώρες πριν είχαν εμπλακεί σε ένα περίεργο τροχαίο που τους απέτρεψε να περάσουν από έλεγχο ντόπινγκ και τους οδήγησε εκτός διοργάνωσης, σε μια υπόθεση που ακόμα εκκρεμεί η εκδίκασής της ενώπιον των δικαστηρίων.

Σαν σήμερα, έξι χρόνια πριν, πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας η μεγαλειώδης τελετή έναρξης που ετοίμασε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και μάγεψε την ανθρωπότητα. Ωστόσο, έξι χρόνια μετά, αυτό το Ολυμπιακό Στάδιο είναι ίσω�� και η μόνη ολυμπιακή εγκατάσταση που «διασώζεται» αξιοπρεπώς, χάρη κυρίως στο γεγονός ότι φιλοξενεί τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ και ενίοτε μεγάλες συναυλίες, όπως αυτή της Μαντόνα πρόπερσι ή αυτή των U2 σε τρεις ακριβώς εβδομάδες.

Έξι χρόνια μετά, τα περισσότερα από τα ολυμπιακά ακίνητα παραμένουν αναξιοποίητα. Από την λάμψη στη μιζέρια. Το παραλιακό μέτωπο από το Νέο ως το Παλιό Φάληρο αντί να έχει αναπλαστεί, είναι γεμάτο με σκουπίδια, μπάζα και φθορές ακόμα και στον τσιμεντένιο περίπατο δίπλα στην παραλία. Από τα στάδια της περιοχής, μόνο το Τάε Κβον Ντο χρησιμοποιείται μερικές φορές, κυρίως για συναυλίες και διεξαγωγές συνεδρίων των κομμάτων – δηλαδή τρεις φορές τον χρόνο και αν.

Την ίδια ώρα οι εγκαταστάσεις του ιστιοπλοϊκού κέντρου του Αγίου Κοσμά παραμένουν κλειστές. Αναξιοποίητο μένει και το Ολυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου. Το κωπηλατοδρόμιο στον Σχινιά αξιοποιείται μεν, αλλά μόλις προ διμήνου άνοιξε για το κοινό. Το κλειστό του Μπάντμιντον στο Γουδή είναι ίσως από τις ελάχιστες εγκαταστάσεις που αμέσως πέρασαν σε ιδιώτες και φιλοξενούν θεατρικές εκδηλώσεις, αν και εκκρεμεί αίτηση κατεδάφισης στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Και τα τρία επαρχιακά γήπεδα σε Ηράκλειο, Πάτρα και Βόλο πέρασαν στις κατά τόπους δημοτικές αρχές.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες υπήρξαν ένα στοίχημα για την Ελλάδα, που μάλλον έξι χρόνια μετά δείχνει να έχει χαθεί. Ανεξαρτήτως αν πετύχαμε �� όχι σε αυτή καθεαυτή την διοργάνωση, σημασία έχει ότι χάθηκε στην συνέχεια μια μεγάλη ευκαιρία για αλλαγή σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας, από την αισθητική αναμόρφωση μέχρι τις υπηρεσίες και τη νοοτροπία των νεοελλήνων. Και κάποιοι εντοπίζουν σε αυτούς μια από τις βαθύτερες αιτίες της σημερινής κατάστασης της χώρας, υποστηρίζοντας (με όρους άρσης βαρών) ότι αναλάβαμε να σηκώσουμε βάρος που δεν το αντέχουμε. Ύστερα ήρθε το ΔΝΤ...