Ο παλαίμαχος παίκτης της ΑΕΚ Χρήστος Ζούπας, ο οποίος μαζί με τον αείμνηστο Γιώργο Αμερικάνο, τον Γιώργο Τρόντζο και τα άλλα παιδιά έγραψαν ιστορία το 1968, νικώντας στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων που έγινε στο Καλλιμάρμαρο στάδιο την Σλάβια Πράγας με 89-82, μίλησε στο Star και το Θοδωρή Σούκα για τις αναμνήσεις του από εκείνη την εποχή, την συγκίνηση του όταν είδε την ταινία «1968» του Τάσου Μπουλμέτη, αλλά και τα δάκρυα που ανέβηκαν στα μάτια του όταν άκουσε τα εγγόνια του να του λένε "παππούς σούπερ" βλέποντας τον  να «πετάει» στο γήπεδο στα πλάνα της ταινίας.

Ο άθλος του 1968 δεν ήταν μόνο αθλητικός, αλλά και κοινωνικός

 

«Πραγματικά, όταν ζεις, ιδιαίτερα μετά από αυτήν την καταπληκτική ταινία που έφτιαξε ο Τάσος ο Μπουλμέτης, αυτό το εκπληκτικό φιλμ, σε ξανακάνει παιδί και σε ξαναφέρνει πενήντα χρόνια πίσω και αυτό είναι μια παρακαταθήκη για τη νέα γενιά, διότι αυτό που περιγράφει δεν είναι μόνο ο μεγάλος άθλος της ΑΕΚ, είναι μια τοιχογραφία εποχής, που δείχνει μια Ελλάδα τελείως διαφορετική, που συναδελφωμένη, αγκαλιασμένη, όλοι μαζί, με ελληνόπουλα, βγαλμένα από τις φτωχογειτονιές της Ελλάδας ξεκινήσανε με περισσό ταλέντο, με θάρρος, με περισσό θράσος και κατακτήσανε την Ευρώπη και αυτό δεν ήταν μόνο άθλος αθλητικός, ήτανε άθλος κοινωνικός, διότι άλλαξε πολλά η εποχή αυτή και ιδιαίτερα το έτος 1968».

Την ομάδα του 1968 την θαυμάζανε και οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί και όλοι οι Έλληνες

 

«Έτσι λοιπόν θέλουμε και θέλαμε να αφήσουμε μια παρακαταθήκη και χάρη στον κύριο Αγγελόπουλο, χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι χτίσανε αυτήν την ομάδα που πραγματικά ήτανε ένα κόσμημα για την εποχή εκείνη, την θαυμάζανε και οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί και όλοι οι Έλληνες, γι’ αυτό και η περιγραφή του περίφημου του Γεωργίου μίλαγε για Ελλάδα, δε μίλαγε μόνο για ΑΕΚ. ΑΕΚ, Ελλάς, Ευρώπη τελικά και αγκαλιασμένοι, συναδελφωμένοι με τους ξένους πανηγυρίζαμε γύρω γύρω από το στάδιο τη μεγάλη επιτυχία. Αλλωστε μην ξεχνάτε ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία σε ομαδικό άθλημα στον ελληνικό χώρο, από αμιγώς ελληνόπουλα».  

Ο Χρήστος Ζούπας είδε την ταινία και δήλωσε ότι θα την ξαναδεί πολλές φορές ακόμα, ενώ δήλωσε έκπληκτος για τις απειλές που δέχθηκε ιδιοκτήτης σινεμά στην Νέα Σμύρνη από οπαδούς για να μην προβάλει την ταινία «1968».

«Καταρχάς εκπλήσσομαι που το ακούω και δεν καταλαβαίνω την αιτία και τον λόγο που έγινε αυτή η ενέργεια. Απορώ δηλαδή στην εποχή μας που υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν ξέρω τι κουβαλάνε μέσα το μυαλό τους και μπορούν να σκέφτονται τόσο αρνητικά απέναντι σε ένα γεγονός το οποίο πάλι επαναλαμβάνω δεν είναι αμιγώς Αεκτζήδικη ταινία είναι μια τοιχογραφία εποχής και θεωρώ ότι είναι μικρότητα τώρα το να κάνεις τέτοιες ενέργειες οι οποίες εν πάση περιπτώσει πρέπει να διδάξουν τη νέα γενιά, πως μπορούν τα νέα παιδιά αντί να κοιτάνε μπρος και πίσω να κοιτάνε ψηλά και να φτάσουνε στην κορυφή διότι ο Έλληνας έχει εκπληκτικό ταλέντο, είναι ένα χαρισματικό πλάσμα το οποίο με τα πολλά του ελαττώματα ξεχνάει να βγάλει τα προτερήματα. Η Ελλάδα χρειάζεται τέτοιες ενέργειες, τέτοιες  ταινίες,  τέτοιες εξάρσεις για να πάρει μπροστά, το έχουμε ανάγκη.

Δεν καταλαβαίνω τον λόγο, γιατί αυτή οι λίγοι με το στενό μυαλό τους φτάσανε στο σημείο να κάνουν τέτοια πράξη, δεν το ήξερα αυτό το πράγμα, με εκπλήσσει το γεγονός. Δεν καταλαβαίνω τέτοιες ενέργειες τι νόημα έχουνε στην εποχή μας, εντυπωσιάζομαι που το ακούω, θλίβομαι που το ακούω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω το νόημα αυτής της ιστορίας».   

Ο παλαίμαχος άσος της ΑΕΚ είδε με συγκίνηση τον εαυτό του στην ταινία.

«Υπάρχει ο εαυτός μου στην ταινία και περισσότερο από ότι θα περίμενα εγώ ο ίδιος. Αλλώστε χτίσαμε από τις περιγραφές μαζί με τον κύριο Μπουλμέτη όλες αυτές τις πραγματικά εντυπωσιακές στιγμές και ομολογώ ότι είναι γεμάτη από συγκίνηση από γέλιο από ανθρωπιά και πάνω από όλα από ιστορία. Βλέπεις μια εποχή, γεμάτη, με όλη τη σημασία της λέξεως που χάραξε πολλά πράγματα στην μετέπειτα ζωή μας. Ομολογώ ότι εξεπλάγην όταν μετά από πενήντα χρόνια είδα τον εαυτό μου να χορεύει μέσα στο γήπεδο, να τρέχει και να δημιουργεί όλα αυτά τα πράγματα. Δεν στο κρύβω ότι συγκινήθηκα υπερβολικά και μάλιστα εισέπραξα από τα εγγονάκια μου ότι: ο παππούς είναι σούπερ!  Αυτό είναι το καλύτερο βραβείο. Όταν το βλέπεις εκ των υστέρων νιώθεις ότι πράγματι αυτή η χαρισματική εποχή δεν θα ξεχαστεί ποτέ».

 

 

Ρεπορτάζ: Θοδωρής Σούκας

Tags: