Πριν από λίγο καιρό έγινα αυτόπτης μάρτυρας ενός εξαιρετικά άσχημου περιστατικού. Ήμουν στο τρένο στο σταθμό «Ομόνοια» και πήγαινα προς Κηφισιά.

Μέσα στον συρμό ένας ηλικιωμένος άνθρωπος επιτέθηκε φραστικά σε έναν άνδρα με μελαμψό δέρμα χαρακτηρίζοντάς τον «γύφτο» και διατάζοντάς τον να βγει έξω. Ανάμεσα στις απαράδεκτες λέξεις που δεν θα ήθελα να γράψω,  ο ηλικιωμένος άνδρας κατηγόρησε το παλικάρι πως δεν βγάζει εισιτήριο αλλά μπαίνει τσάμπα στις συγκοινωνίες.

Η ψυχραιμία του αλλοδαπού άνδρα μου έκανε τρομερή εντύπωση. Αν και φαίνονταν τσαντισμένος και προσβεβλημένος δεν ξεστόμισε ούτε λέξη. Σεβάστηκε την ηλικία του αγενέστατου ανθρώπου ο οποίος συνέχισε ανερυθρίαστα να του επιτίθεται.

Κανένας, ούτε και εγώ δεν είπαν κάτι σε αυτόν τον άνθρωπο για την σφοδρή επίθεση που εξαπόλυσε κατά του αλλοδαπού νέου.

Και αναρωτιέμαι: Όταν αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν καθημερινά τον ρατσισμό, πώς να μην γίνονται κάποιες φορές επιθετικοί; Μήπως και εμείς  φταίμε  γι’ αυτό; Μήπως να κάναμε την αυτοκριτική μας; Μην ξεχνάτε άλλωστε πως ακόμα και το πρόβατο όταν δέχεται επίθεση αντεπιτίθεται.