Πριν από ογδόντα χρόνια, τον Ιούνιο του 1937 δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» η εξής είδηση: «Ζάκυνθος: Εδημοσιεύθη Διάταγμα του Υπουργείου των Εσωτερικών δια του οποίου διαλύεται το δημοτικόν συμβούλιον Ζακύνθου δια ραθυμίαν, εκ της οποίας εζημιώθη ο Δήμος. Δια τους αυτούς λόγους απολύεται και ο Δήμαρχος κ. Καρρέρ. Η διοίκησις του Δήμου ανατίθεται εις πενταμελή επιτροπήν».

Πρωτοφανή πράγματα αυτά. Να απολύεται Δήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο γιατί ζημίωσαν τον Δήμο. Ποιος να το φανταζόταν αυτό σήμερα;

Συνήθως για να τελεσιδικήσει μια υπόθεση διαφθοράς στο Δημόσιο και να φτάσει ο δημόσιος λειτουργός στην απόλυση περνάνε χρόνια και εάν θα τιμωρηθεί τελικώς. Με την ευκαιρία αναρωτιέμαι εάν πλήρωσαν εκείνοι που στην Ζάκυνθο εμφανίζονταν τυφλοί με ψεύτικες βεβαιώσεις και έπαιρναν διάφορα επιδόματα από το κράτος.

Γκρινιάζουμε συχνά για τα μεγάλα. Τα δισεκατομμύρια που χάθηκαν από λάθος πολιτικές επιλογές, από καθυστερήσεις στην τήρηση των υπεσχημένων, για λάθος επιλογές στις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων που σχεδόν όλα έχουν πια φαλιρήσει και άλλα σημαντικά τέτοια.

Για τα μικρά παρότι τα ξέρουμε σπανίως μιλάμε. Εάν όμως στα μικρά είχε υπάρξει μια δίκαιη κρίση της όποιας αρμόδιας αρχής, εάν δεν σιωπούσαμε βλέποντας την μικρή παρατυπία, εάν δεν ζητούσαμε την διαγραφή μιας κλήσης της τροχαίας (μεταξύ μας ποιος από αυτούς που μπορούσε δεν το έκανε), εάν δεν κάναμε τα στραβά μάτια στον επαγγελματία που δεν κόβει απόδειξη, εάν δεν ψηφίζαμε τον πολιτικό που ρουσφετολογεί ασυστόλως (πάλι μεταξύ μας μήπως δεν ξέρουμε ποιοι είναι πρωταθλητές σε όλα τα κόμματα και όμως τους εκλέγουμε και τους στέλνουμε πάντα σε υψηλούς θώκους;), εάν, εάν, εάν…

Εάν αρχίσουμε να τα σκεφτόμαστε σιγά-σιγά όλα αυτά, ίσως κάποια στιγμή να δούμε πάλι κάποιο δήμαρχο, υπουργό, περιφερειάρχη, διευθυντή υπουργείου, προϊστάμενο δημόσιας υπηρεσίας, να εκπίπτει από την θέση του για ραθυμία.

Φαντάζεστε αλήθεια εάν μπορούσε να μετρηθεί η ραθυμία στον Δημόσιο τομέα, πόσο γρήγορα θα μειωνόταν ο αριθμός των κηφήνων που όχι απλώς δεν εργάζονται και πληρώνονται αλλά κόβουν την δουλειά από εκείνους που έχουν και ικανότητες και θέληση να εργαστούν. Και φυσικά πόσο λιγότερους φόρους θα πληρώναμε εάν είχαμε βάλει τάξη στα οικονομικά του κράτους διότι μικρότερος ή και ίδιος αριθμός υπαλλήλων θα απέδιδε πολλαπλάσια.

Τέλος πάντων ένα μονόστηλο ήταν που έπεσε τυχαία στην αντίληψή μου και αφορούσε μια Ελλάδα προπολεμική που ίσως είχε κατοίκους με περισσότερο φιλότιμο. Ίσως πάλι να ήταν η δικτατορία του Μεταξά που αποφάσισε να απολύσει τον Δήμαρχο γιατί… έτσι της άρεσε και άρα να μην έπρεπε καν να ασχοληθώ με το θέμα. Δεν παύει όμως να με τριβελίζει το ερώτημα; Εάν δεν υπήρχε η αίσθηση της ατιμωρησίας σε αυτήν την χώρα, για μικρούς και μεγάλους και όχι μόνον για μεγάλους όπως πολλοί λαϊκιστές αρέσκονται να λένε, μήπως το παρόν μας θα ήταν καλύτερο και το μέλλον μας πιο αισιόδοξο;

 

Tags: