Θυμάμαι (με νοσταλγία, το ομολογώ) εκείνες τις εποχές του σχολείου που πολλές φορές οι καθηγητές παρέδιδαν πρώτα το νέο κεφάλαιο του μαθήματος και στο τέλος εξέταζαν την ύλη της προηγούμενης ημέρας. Οι αδιάβαστοι είχαν μια αγωνία και μία ελπίδα: να χτυπήσει το κουδούνι πριν έρθει η σειρά τους.

Η χώρα κινείται σε ρυθμούς χρέους εδώ και πολλούς μήνες. Η κυβέρνηση έκανε εξαρχής μοιραίο λάθος συνδέοντας την αξιολόγηση με τη ρύθμισή του και εφάρμοσε πάλι την τακτική με το αφήγημα-αντίβαρο.

Αυτό, όμως, όχι μόνο οδήγησε σε μεγάλες καθυστερήσεις (που όλοι τώρα παραδέχονται ότι κόστισαν κι άλλο στην οικονομία) και νέα αχρείαστα μέτρα, αλλά και στο να δημιουργηθούν προσδοκίες που ήταν -μάλλον- προφανές ότι δεν ήταν ούτε μετρημένες στο σωστό ύψος ούτε τέθηκαν στον δέοντα χρόνο.

Παρά μάλιστα τις σχετικές παρεμβάσεις από τους «τοκογλύφους» εταίρους για να πέσουν οι τόνοι, η άκαμπτη ρητορική του Μαξίμου επέμενε πως ή θα πάρει αυτό που θέλει ή… τίποτα άλλο. Εξ ου και οι πρώιμοι διθύραμβοι του πρωθυπουργού προ ολίγων εβδομάδων πως έρχονται τόσο καλά νέα για το χρέος που ετοιμάζεται να σπάσει την «επανάσταση» και να βάλει γραβάτα.

Έχοντας ποντάρει τόσα πολλά στο θέμα της άμεσης ρύθμισης του χρέους, όμως, η αλήθεια πλέον είναι μία: η κυβέρνηση βαδίζει στα τυφλά αναζητώντας μια οποιαδήποτε σανίδα σωτηρίας και αδυνατώντας να κάνει πίσω. Γι’ αυτό και τα αντιφατικά μηνύματα των τελευταίων εβδομάδων, ξεκινώντας από το «έρχονται τόσο καλά νέα που θα εκπλαγούμε», στο «θέλουμε καθαρή λύση» -που αφήνει χώρο και για… δημιουργική ασάφεια- και φτάνοντας ως το «μας αρκεί μια απλή διατύπωση» ή το «ο μεγάλος στόχος μας είναι η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση».

Θέλοντας ενδεχομένως να ρεφάρει όλες τις πικρές «ήττες», ο πρωθυπουργός πήγε για τη μεγάλη νίκη σε ένα -δίχως αμφιβολία- μείζον θέμα: το χρέος. Ωστόσο, πήγε αδιάβαστος και χωρίς σχέδιο.

Αν και είναι άγνωστο το αν έχει καταλάβει το λάθος του, ο Αλέξης Τσίπρας είναι βέβαιο ότι έχει καταλάβει το αδιέξοδο που πλησιάζει. Αντανακλαστικά, ανεβάζει τους τόνους και εναποθέτει τις ελπίδες του σε Συνόδους Κορυφής, αν και η προηγούμενη εμπειρία έχει δείξει ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι από εκεί.

Αλλά πολύ πιθανόν να το γνωρίζει και αυτό και απλά να ετοιμάζει την επικοινωνιακή διαχείριση της επόμενης μέρας, με τον ρόλο του Σόιμπλε για ακόμη μία φορά στον «κακό». Με… έξτρα μπόνους, μάλιστα, λόγω (και) των γερμανικών εκλογών. 

Έτσι, το μόνο που ρεαλιστικά μοιάζει να περιμένει τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες ο Αλέξης Τσίπρας είναι απλά να χτυπήσει το κουδούνι. Ωστόσο, το διάλειμμα πιθανόν να μην είναι τόσο λυτρωτικό για τον ίδιο και την κυβέρνηση όσο η θύμηση των σχολικών μας χρόνων…

 

Tags: