Ο Ιταλός ηθοποιός Τόνι Σορβίλο το 2008 πρωταγωνίστησε στην ταινία «il Divo». “Ο θεϊκός” θα το μεταφράζαμε στα ελληνικά.

Η ταινία πραγματευόταν στοιχεία της ζωής του Τζούλιο Αντρεότι, ενός ανθρώπου που διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της γειτονικής μας χώρας για δεκαετίες. Πολλές φορές υπουργός και τρείς φορές πρωθυπουργός της χώρας του, κατηγορήθηκε για σχέσεις με την Μαφία και μέχρι τον θάνατό του το 2013 αποτελούσε μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες.

Επιστρέφω στην κινηματογραφική ταινία. Σε μια σκηνή της ο Σορβίλο-Αντρεότι βαδίζει σε κάποιο υπόγειο, ανάμεσα σε δεκάδες ράφια με φακέλους αρχείων. Είναι το ογκώδες προσωπικό του αρχείο που περιδιαβαίνει μονολογώντας: «Δεν έχω εχθρούς, ίσως γιατί έχω μεγάλο αρχείο»…

Η ταινία προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες ταυτοχρόνως με μια άλλη «ταινία» που άρχισε να παίζεται τότε, όχι στους κινηματογράφους αλλά στα δελτία ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Άκουγε στο όνομα «σκάνδαλο Βατοπεδίου». Αυτή η «ταινία» πούλησε περισσότερο. Χιλιάδες ώρες τηλεοπτικής απαξίωσης των πρωταγωνιστών και των οικογενειών τους, εκατοντάδες πρωτοσέλιδα για το «αίσχος», το «μαύρο χρήμα» και τους πολιτικούς που δεν σέβονται τον εαυτό τους και τους κανόνες της χώρας.

Όντως υπάρχουν και τέτοιοι, και πρώτους στη σειρά που δεν σέβονται τον εαυτό τους θα βάλω όσους τότε ήταν λαλίστατοι και τώρα σιωπούν ή απαξιώνουν την ομόφωνα αθωωτική πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, για το δήθεν σκάνδαλο. Από δίπλα θα προσθέσω όμως και την ευθύνη ημών των δημοσιογράφων και των πολιτών που εύκολα υιοθετούμε απόψεις χωρίς στοιχεία. Για την ακρίβεια η υπόθεση Βατοπεδίου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρώτη υπόθεση «μετα-αλήθειας» στην Ελλάδα των σύγχρονων χρόνων. Θα διαβάσατε ίσως πως το λεξικό της Οξφόρδης χαρακτήρισε λέξη της περασμένης χρονιάς την «μετα-αλήθεια» (post-truth). Η συνταγή απλή: Λίγη αλήθεια πασπαλισμένη με πολύ ψέμα και έχεις έτοιμο ένα προεκλογικό πρόγραμμα για να κερδίσεις εκλογές ή ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα για να κάνεις τηλεθέαση.

Τόσα χρόνια δημοσιογράφος έχω κι’ εγώ μεγάλο αρχείο, παρότι δεν μπορώ να πω την φράση του Αντρεότι-Σορβίλο για τους εχθρούς. Το Σαββατοκύριακο είχα την ατυχή ιδέα να βγάλω μερικούς φακέλους από το οικογενειακό αρχείο για την υπόθεση Βατοπεδίου. Ανοίγω μερικούς και διαβάζω τι έλεγαν τότε και τι έγραφαν, πολιτικοί και δημοσιογράφοι και επειδή θλίβομαι, θέλω να το κλείσω γρήγορα και να το καταχωνιάσω σε κάποιο υπόγειο, απροσπέλαστο από εμένα και τα παιδιά μου, για να μπορώ άνετα να υποκύπτω στους κανόνες κοινωνικής και πολιτικής υποκρισίας που αναπόφευκτα ορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις…