Ντριιιιιιννν…φτου γαμώτο! Το αναθεματισμένο το ξυπνητήρι πάλι, πάνω που έβλεπα όνειρο ότι κολυμπούσα σε καταγάλανα νερά και το μυαλό μου έκανε μπουρμπουλήθρες. Τεντώνομαι, χασμουριέμαι νωχελικά και αρχίζω το τρέξιμο τύπου…τύφλα να ΄χει ο Βέγγος.

Από εδώ και πέρα τα πάντα θα αρχίσουν να κυλούν σε ρυθμούς fast forward και λίγα λέω! Αρπάζω μια μπανάνα από το ψυγείο και φεύγω. Ξεκλειδώνοντας την πόρτα βλέπω καρφιτσωμένο ένα post it (ναι, αυτό το κίτρινο χαρτάκι που χρησιμοποιούμε όλοι για να μιλάμε με τα μέλη της οικογένειας μας μέσω ψυγείων και θυρών). Σκάω ένα χαμόγελο, το βάζω στην τσέπη μου και αρχίζω το τρέξιμο.

Μια ακόμη μέρα που πρέπει να αποδείξω ότι είμαι η σούπερ εργαζόμενη, η σούπερ νοικοκυρά, η σούπερ φίλη, η σούπερ σύντροφος, η σούπερ κόρη, η σούπερ αδελφή, η σούπερ ΓΕΝΙΚΑ! Πόσοι ρόλοι για έναν μόνο άνθρωπο. Πόσα κομμάτια να γίνεις για να προλάβεις τις απαιτήσεις μιας απλής μέρας εν έτη 2017. Μα πραγματικά ; Πείτε μου, εσείς προλαβαίνετε;

Οι σύγχρονοι ρυθμοί δεν είναι απλά εξοντωτικοί, είναι απάνθρωποι! Δε γίνεται να τα κάνεις όλα και να συμφέρεις, να μην έχεις ούτε μια ώρα για τον εαυτό σου τις περισσότερες μέρες, να μην προλαβαίνεις να σκεφτείς καν αν είσαι καλά, συχνά να μην αφομοιώνεις τι σου συμβαίνει, αν οι αποφάσεις σου είναι σωστές η όχι, αν οι εξελίξεις σε συμπεριλαμβάνουν ή σε προσπερνούν.

Οδηγώντας προς το σπίτι, στάθηκα στην άκρη του δρόμου και έκαψα ένα τσιγάρο. Ποια είμαι διάολε και γιατί έγινα έτσι; Και ενώ καταλαβαίνω ότι πρέπει να συστηθώ με τον εαυτό μου ξανά, ξεσπάω σε κλάματα…Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δάκρυα, μύξες και λυγμούς, μου γίνεται καθαρό!

Αυτό που όλοι ξεχνάμε και το εκτιμάμε μόνο όταν αρρωσταίνουμε, αυτό που όλοι ξεχνάμε και το συζητάμε όταν μας χτυπήσει μια απώλεια την πόρτα, αυτό που όλοι θεωρούμε αυτονόητο δίχως να είναι…Η ζωή είναι δώρο και μάλιστα ΑΠΑΞ, δεν είναι πρόβα τζενεράλε, είναι παράσταση και το τέλος της είναι πάντα το χειροκρότημα. Το ενδιάμεσο είναι αυτό που ο καθένας θα επιλέξει για τον εαυτό του. Εγώ επιλέγω τη ζωή!

ΥΣ:..Μη ξεχάσω να ζω!