Ντριν ντριιιιν (χτυπάει ξυπνητήρι το πρωί της Τρίτης 14 Φλεβάρη) «Αχ όοοοχι πάλι!». Με αυτή τη φράση στο μυαλό ξύπνησα. Πριν καν ανοίξω τα μάτια. Και με το αίσθημα του «βαριέμαι», «ΒΑΡΙΕΜΑΙ», «ΒΑ – ΡΙΕ – ΜΑΙ!».

Ναι, καλά κατάλαβες. Ο Άγιος Βαλεντίνος κι εγώ δεεεεεν…

Δεν έχουν φτιαχτεί όλα για όλους, έτσι δεν λένε; Ε, η ημέρα των ερωτευμένων δεν έχει φτιαχτεί σίγουρα για μένα. Ξεκάθαρα, στο λέω. 

Και το γιατί είναι απλό – και τετριμμένο το λες: γιατί δεν μπορώ 1. την επιβολή πραγμάτων, καταστάσεων, δεδομένων, συναισθημάτων, έρωτα – ότι σόνι και ντε πρέπει να γιορτάσω το ότι είμαι ερωτευμένη, πετάω στα ουράνια και έχω πεταλούδες στο στομάχι στις 14 Φλεβάρη, λες και τις άλλες ημέρες δεν μπορώ, λες και τις άλλες μέρες δεν το νιώθω, λες και είμαι ρομπότ και πρέπει όλα να τα κάνω προγραμματισμένα και 2. τα εμπορικά/ πουλιστερά/ pretend-to-feel/do πράγματα, που ουσιαστικά σε κάνουν να κάνεις πράγματα γιατί έτσι «πρέπει».

Ανέκαθεν ήμουν πνεύμα αντιλογίας και δεν μου άρεσε να κάνω ό, τι κάνουν όλοι οι άλλοι (με έκανε έτσι η μαμά μου; μήπως φταίει που είμαι Υδροχόος; αλλά θα μου πεις τελικά και για το ζώδιο η μαμά μου δεν φταίει; χμμ.. τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας!).

Ευτυχώς, εν προκειμένω, ενίοτε (αλλά δυστυχώς όχι όσο συχνά θα ήθελα) συναντάω και μερικούς που με καταλαβαίνουν και συμμερίζονται τη γνώμη – και τον πόνο μου.

Γιατί είναι «πόνος» μια τέτοια μέρα γεμάτη κόκκινο, καρδούλες, αρκουδάκια, σοκολατάκια και λοιπά… σιρόπια να καταφέρεις να επιζήσεις αν δεν έχεις αποφασίσει να πας με τα νερά της. Αν δεν αποφασίσεις να κλείσεις μύτη και δεν ετοιμαστείς για μεγάλη βουτιά μέσα στο «γλυκούλικο» της φάσης. Ε όχι ΟΧΙ! Και χτυπάω και χέρι στο γραφείο, αν χρειαστεί!

Γιατί να κάνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι και όχι αυτό που θες εσύ; Γιατί να μην είσαι εκδηλωτικός στο αγόρι/ κορίτσι σου την Δευτέρα ή την Τετάρτη, ή μια οποιαδήποτε άλλη Τρίτη, αλλά εσύ αποφασίζεις μόνο αυτή; Γιατί να βγεις για φαγητό, να ανάψεις κεράκια, να ανεβάσεις στο Instagram σου φωτογραφία full in love, να δείξεις πως δε ζεις χωρίς το άλλο σου μισό, να πάρεις δώρο/ κάρτα/ λουλούδια ή ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι την ημέρα που και ο κάθε πικραμένος θα το κάνει; Γιατί όλα αυτά να γίνουν κάτω από την «ταμπέλα» της ημέρας; Γιατί αν το νιώθεις γενικά, δεν το κάνεις γενικά; Γιατί χρειάζεται μια τέτοια ημέρα για να θυμηθείς τον άνθρωπό σου και το καρδιοχτύπι σου; Ε; Γιατί;

Τι; Θα σε κακολογήσουν οι φίλες της; Θα τον κράξουν οι φίλοι του που δε φόρεσες τα «πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά σου»; Που δεν πήγατε σε «κυριλέ» εστιατόριο γεμάτο ζευγάρακια; (έλα τώρα αλήθεια πες, δεν είναι λίγο αστεία η εικόνα; Μην πω και περίεργα άβολη. Άσε που σίγουρα τα μισά ‘Αγιοβαλεντινίστικα’ ζευγαράκια θα τα ακούσεις να μαλώνουν – το είχα πάθει και στην Μήλο όταν είχα πάει, που φοβόμουν ότι θα «κολλήσουμε» από το ερωτικό κλίμα που λέγεται, αλλά τελικά το τι γέλιο έριξα με όλους αυτούς που μάλωναν δεν μπορώ να σου περιγράψω!)

Δηλαδή αν αποφασίσει να δει ποδόσφαιρο εκείνη την ημέρα (Μπατσελώνα – Παρίς σου λέει, ματσάρα!) , σα να είναι μια απλή ημέρα, που κι εκείνος κι εσύ θα κάνει το κανονικό του πρόγραμμα, θα γυρίσει πτώμα από τη δουλειά, δεν σ’ αγαπάει ε; Γιατί ναι θα μου πεις αυτή η ημέρα είναι ΤΟ μέτρο – ΜΠΛΙΑΞ!

Αν γιορτάσεις τον έρωτά σου οποιαδήποτε άλλη από τις 364 ημέρες, τότε δεν είναι αληθινή;

Ξέρω, τώρα από μέσα σου σκέφτεσαι τι μας λέει αυτή και σίγουρα με θεωρείς  ή μπακούρι ή ξινιόλα (επέτρεψέ μου τη λέξη). Για να μην πω και τα δύο μαζί. Αυτό δεν σκέφτεσαι; Έχω, λοιπόν, να σου πω ότι ευτυχώς που δεν έπαιξες στοίχημα, γιατί τα έχασες και τα δύο!

Και για να είμαι ειλικρινής, αρχίζω να πιστεύω μήπως τελικά είμαι ρομαντική – τόσο ρομαντική, που ούτε εγώ δεν θα το ήθελα για μένα! 

Γιατί – έχω καταλήξει - ο έρωτας είναι τα πάντα: είναι κινητήρια δύναμη, είναι το χαμόγελο με το οποίο ξυπνάς το πρωί, το πρόσωπο με το οποίο πέφτεις για ύπνο (νοητά ή κυριολεκτικά), η λάμψη στα μάτια σου, η ομορφιά που πηγάζει από μέσα σου. Και αυτά δεν αγοράζονται σε ζαχαροπλαστεία, ανθοπωλεία και λοιπά καταστήματα. Και δεν αγοράζονται γιατί δεν πωλούνται, παρά μόνο κερδίζονται.

Θα συμφωνήσω μαζί σου μόνο στην περίπτωση που θα δείξεις τον έρωτά σου ΚΑΙ εκείνη την ημέρα γιατί ΕΤΣΙ κάνεις ΚΑΘΕ μέρα και δεν μπορείς να σπάσεις το «σερί». Τότε ναι και μπράβο σου και θα κάνω και hi5!

Αλλιώς όλα τα άλλα τα σκέφτομαι σαν κάτι που διάβασα στο διαδίκτυο και έλεγε «Άγιος Βαλεντίνος είναι στην Αμερική. Στην Ελλάδα είναι ‘κάτσε να της πάρω τιποτα, γιατί θα με φάει η γκρίνια’».

Είστε σίγουροι ότι αυτός ο «έρωτας» σας αρέσει και τέτοιο «έρωτα» θέλετε;

Αν ναι, κρίμα…

ps. Η πραγματική γιορτή θα γίνει την (Τσικνο)Πέμπτη – εκεί έχει πάρτι! Ας μη γελιόμαστε!