Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο…

Όχι, δεν είναι η φωνή των αδικοχαμένων φοιτητών οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους για να ανατρέψουν τη χούντα των Συνταγματαρχών που έβαλε την Ελλάδα στον γύψο για μια επταετία.Είναι η φωνή των κουκουλοφόρων, αυτών που χρόνια και χρόνια μάθαμε να τους αποκαλούμε «γνωστούς-άγνωστους» (μα πραγματικά το τρώει αυτό κανείς;), αυτών που εδώ και ώρες καίνε τα Εξάρχεια.

Δεν ξέρω σε ποιους είναι άγνωστοι καθώς ΟΛΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ξέρει πως σε κάθε μεγάλο γεγονός, μια ομάδα 70 -100 ατόμων, σπέρνει το πανικό στο κέντρο της Αθήνας με ορμητήριο το Πολυτεχνείο.

Δεν ξέρω σε ποιους ήταν άγνωστο πως μετά την επίσκεψη Ομπάμα, η 43η επέτειος του Πολυτεχνείου θα γινόταν αφορμή για να δράσουν οι μπαχαλάκηδες, να στήσουν πύρινα οδοφράγματα, να καταστρέψουν ακόμη και δημόσια περιουσία χρησιμοποιώντας θρανία και καρέκλες του πανεπιστημίου -αυτά που πληρώνουμε εγώ κι εσείς- να παίξουν το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού με τους αστυνομικούς σε live μετάδοση με τα δακρυγόνα και τις μολότοφ να πέφτουν βροχή και να δημιουργούν το ανάλογο εφετζίδικο πλάνο.

Δεν είναι δυνατόν να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές (μόνο ποπ κορν δεν πήραμε για να παρακολουθήσουμε επεισόδια), να βλέπουμε να βανδαλίζονται περιούσιες, να σπάνε βιτρίνες καταστημάτων, να φλέγονται αυτοκίνητα, να ρημάζονται στάσεις μέσων μεταφοράς και η αστυνομία να λέει πως φταίει η πολύ δουλειά που έπεσε λόγω Ομπάμα. Μόνο ότι φταίει η Γιαδικιάρογλου δεν μας είπαν, (που κοιτούσε την Πετροπούλου, που κοιτούσε την Πετροβασίλη στην αξέχαστη ελληνική ταινία «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο»).

Και δεν είναι ευθύνη ατομική του κάθε αστυνομικού να πάρει την πρωτοβουλία και να κάνει ντου. Ετσι και το κάνει άλλωστε, ελλοχεύει ο κίνδυνος να βρεθεί μπλεγμένος. Όμως υπάρχει κάτι που ονομάζεται συντεταγμένο κράτος, πολιτεία με νόμους και αρμόδιοι υπουργοί που καλούνται να πάρουν ευθύνες και αποφάσεις. Αλήθεια, ακούει κανείς απόψε που φλέγεται η Αθήνα ή θα παίξουμε από αύριο το πρωί και πάλι την κολοκυθιά στα τηλεπαράθυρα;

Της Ισμήνης Λέντζου