​Άνθρωποι μούσκεμα μέχρι το μεδούλι, σκηνές βουλιαγμένες στη λάσπη, κλάματα μικρών παιδιών, απόγνωση, πόνος, πείνα και εξαθλίωση. Με μία λέξη… Ειδομένη. Ο τόπος, όπου θάφτηκε η τιμή της ανθρωπότητας, ο τόπος της ελπίδας και συνάμα της καταδίκης, ο τόπος της ντροπής, εκεί που αποκαλύφθηκε η ανικανότητα και η λιγοψυχία της Ευρώπης.

16375058.jpg

Πίσω από τους φράχτες του αίσχους, βλέμματα αγωνίας και απόγνωσης. Φόβος για τη μέρα που θα ξημερώσει, για το καλύτερο αύριο που δεν έρχεται, για την Ιθάκη που ξεμακραίνει όλο και περισσότερο.

16373370.jpg
Χιλιάδες ψυχές στοιβαγμένες πάνω στις λάσπες και στα σκουπίδια. Χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς θέρμανση, χωρίς μια κουβέρτα για να ζεσταθούν, χωρίς όλα αυτά που είναι δεδομένα για κάποιους από εμάς.

16374570.jpg

Τα λιγοστά υπάρχοντά τους, χωράνε μέσα σε μια πλαστική σακούλα και βρίσκονται απλωμένα έξω από βρώμικες σκηνές για να στεγνώσουν. Και η βροχή δεν λέει να σταματήσει. Και η Ευρώπη δεν λέει να ξυπνήσει, καταδικάζοντάς τους ανθρώπους αυτούς να ζήσουν έναν ακόμα πόλεμο, χειρότερο ίσως από αυτόν που έφυγαν. Έναν πόλεμο που τους στερεί την ελπίδα για τη Γη της Επαγγελίας.

16372980.jpg
Παιδιά παίζουν μέσα στις βρωμιές, χαμογελούν σε ένα χάδι, σε μια αγκαλιά, σε ένα παιχνίδι. Τα μάτια τους έχουν αντικρίσει το θάνατο, τον πόλεμο, τον θρήνο, το αίμα, την καταστροφή.

16358888.jpg

Η Ευρώπη όμως σηκώνει τείχη, μετατρέπεται σε φρούριο και μπαίνει πλέον στις πιο σκοτεινές περιόδους της ύπαρξής της, ανίκανη να δώσει λύσεις, να δείξει συμπόνοια, να απαλύνει τον πόνο.

16363935.jpg

Και στην Ειδομένη ο κόσμος όλο και αυξάνεται. Η ελπίδα άλλωστε ποτέ δεν πεθαίνει. Ακόμα και μέσα από τις λάσπες ξεπετάγεται και δίνει δύναμη, όπως ο μικρός Χριστούλης που γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου μέσα σε μια βρεγμένη σκηνή, εκεί στις λάσπες, για να μας θυμίσει πως τίποτα δεν τελειώνει ακόμα κι όταν τα σιδε��όφραχτα τείχη μας περικυκλώνουν, πως η ελπίδα είναι πιο δυνατή και η ζωή νικά πάντα ακόμα και μέσα από τα σκουπίδια.

Resizer.jpg

Ευγνωμονώ τους Έλληνες που αυτές τις μέρες ξεπλένουν την λερωμένη και ξεσκισμένη τιμή της Ευρώπης. Για το μεγαλείο ψυχής που δείχνουν παρά τις δυσκολίες που και οι ίδιοι περνούν. Για το φιλότιμο και την αλληλεγγύη τους, για τη μεγάλη τους καρδιά, για τη δύναμή τους, για το φως που μεταδίδουν μέσα στο σκοτάδι των τελευταίων ημερών.

16367538.jpg
Οι υπόλοιποι… ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί καλύτερα να σωπαίνουν. Ας παραδεχτούν την παταγώδη αποτυχία τους και ας αφήσουν τις δήθεν αλληλέγγυες κορώνες στο δράμα των προσφύγων. Δεν έχουν ιδέα… Έχουν χρέος να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, έχουν χρέος να βρουν λύση, έχουν χρέος να δείξουν επιτέλους ότι μπορούν να λειτουργήσουν πέρα και πάνω από μικροπολιτικές και εθνικά συμφέροντα.

Της Ευαγγελίας Ντούρου