Το κλείσιμο της ΕΡΤ… ένα γεγονός που θα μείνει στην ιστορία, όταν με κυβερνητική απόφαση ανακοινώθηκε το μεσημέρι της 11ης Ιουνίου 2013 πως η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση έχει μόνο λίγες ώρες ζωής… μέχρι τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας.
Από κείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα, δηλαδή δύο μέρες μετά, οι αντιδράσεις κατά του κλεισίματος της κρατικής τηλεόρασης είναι πάρα πολύ έντονες, ενώ το «μαύρο» της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης έγινε πρώτο θέμα παγκοσμίως.
Σ’αυτό το σημείο τάσσομαι υπέρ κάθε εργαζόμενου, που ενδεχομένως να εργαζόταν σκληρά σε ένα δημόσιο φορέα, δεν επωφελούταν παχυλούς μισθούς σε μια εποχή που το ελληνικό Δημόσιο αιμορραγούσε και υπερασπιζόταν την ιδιότητα του ως δημοσιογράφος, τεχνικός, θυρωρός, ηχολήπτης, εικονολήπτης κτλ. ανεξαρτήτως «μέσου»!
Θεωρώ απάνθρωπο για κάθε άνθρωπο να χάνει ξαφνικά τη δουλειά του και εν μία νυκτί να καλείται να αποφασίσει πως θα επιβιώσει από κείνη τη στιγμή και μετά.
Αναλογίζομαι πως η ενημέρωση από το δημόσιο μέσο είναι η φωνή του λαού, ο δεσμός της χώρας με τους Έλληνες μετανάστες του εξωτερικού και τις ακριτικές περιοχές… ένα δημόσιο αγαθό που δεν αξιολογείται με δείκτες τηλεθέασης.
Διχογνωμία, σαφώς υπάρχει και σε αυτό το γεγονός, καθώς πολλοί διατείνονται πως κανείς δεν παρακολουθούσε τα προγράμματα της δημόσιας τηλεόρασης, πως πολλοί εργαζόμενοι επωφελούνταν υψηλούς μισθούς εις βάρους του ελληνικού λαού, πως το υπεράριθμο προσωπικό επιβάρυνε τα ταμεία του κράτους και πως επιτέλους πρέπει να εφαρμοστούν κανόνες αξιοκρατίας.
Όποια άποψη ή θέση παίρνει ο καθένας μας για το κλείσιμο της ΕΡΤ, πιστεύω πως όλοι μας αναρωτιόμαστε τι οδηγεί την κυβέρνηση να εφαρμόσει μια απόφαση τόσο απόλυτα, να αποφασίσει να κλείσει την επικοινωνιακή δίοδο της χώρας μας με τον «έξω κόσμο» μέχρι τον Οκτώβριο και να μην κρατήσει με αξιοκρατικά κριτήρια στο δυναμικό της εργαζομένους, χωρίς να χρειαστεί να τους απολύσει πρωτίστως...
Βάγκα Σοφία